วันอาทิตย์สัปดาห์ที่ 19 เทศกาลธรรมดา (9 สิงหาคม 2026)

 

วันอาทิตย์สัปดาห์ที่ 19 เทศกาลธรรมดา (9 สิงหาคม 2026)
พระวรสาร: มัทธิว 14:22–33
คุณพ่อ Clarence Devadass

หากคุณเคยไปทะเลเดดซี คุณคงรู้จักความรู้สึกแปลกประหลาดของการลอยตัวอยู่บนผิวน้ำได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากน้ำในทะเลเดดซีมีความเค็มสูงมาก ร่างกายของเราจึงลอยขึ้นเองตามธรรมชาติ แทบไม่ต้องออกแรงเพื่อพยุงตัวให้อยู่เหนือผิวน้ำเลย อันที่จริง การจะจมลงไปกลับเป็นเรื่องที่ทำได้ยากเสียด้วยซ้ำ นี่เป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจและสร้างความประหลาดใจให้กับผู้คนมากมาย

ทีนี้ลองจินตนาการถึงสิ่งที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้น นั่นคือ การเดินบนผิวน้ำ ช่างเป็นประสบการณ์ที่เหลือเชื่อจริง ๆ แต่หากมองตามความสามารถของมนุษย์แล้ว สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้เลย กระนั้น ในพระวรสารวันนี้ ซีโมนเปโตรกลับทำสิ่งนั้นได้จริง

เปโตรต้องการแน่ใจว่าบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาหาเรือนั้นคือพระเยซูเจ้าจริง ๆ เขาจึงขอเครื่องหมายบางอย่างที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ โดยกล่าวว่า “พระเจ้าข้า ถ้าเป็นพระองค์จริง โปรดสั่งให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาพระองค์เถิด” พระเยซูเจ้าทรงตอบสั้น ๆ เพียงว่า “มาเถิด”

เปโตรจึงก้าวออกจากเรือและเดินบนน้ำ เขาสามารถทำสิ่งที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ เพราะสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่พระเยซูเจ้า ความมั่นใจของเปโตรไม่ได้มาจากกำลังหรือความสามารถของตนเอง แต่มาจากพระองค์ผู้ทรงเรียกเขา

แต่แล้วบางสิ่งก็เปลี่ยนไป เปโตรเริ่มสังเกตเห็นความแรงของลมและคลื่นที่อยู่รอบตัว ความกลัวจึงเข้ามาครอบงำจิตใจ และทันทีที่ความกลัวเข้ามาแทนที่ความเชื่อ เขาก็เริ่มจมลง

พายุไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ลมก็พัดแรงอยู่เช่นนั้นมาตลอด สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ “จุดที่เปโตรกำลังมอง”

เรื่องราวนี้ไม่ใช่ภาพสะท้อนของการดำเนินชีวิตความเชื่อของเราในหมู่คณะด้วยหรือ?

เราได้รับเรียกให้ติดตามพระคริสตเจ้า ไม่ใช่เพียงลำพัง แต่ให้เดินไปด้วยกันในฐานะพระกายของพระคริสตเจ้า อย่างไรก็ตาม การดำเนินชีวิตร่วมกันในหมู่คณะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เราต้องพบกับผู้คนที่มีบุคลิกแตกต่างกัน มีความคิดเห็นแตกต่างกัน และแต่ละคนก็มีข้อบกพร่องและความอ่อนแอของตนเอง

พระเยซูเจ้าทรงเตือนเราว่า โลกจะรู้ว่าเราเป็นศิษย์ของพระองค์ได้จากความรักที่เรามีต่อกัน ดังที่เรามักร้องเพลงว่า “พวกเขาจะรู้ว่าเราเป็นคริสตชนจากความรักของเรา” แต่ความรักนี้จะต้องหยั่งรากอยู่ในความรักที่พระคริสตเจ้าทรงมีต่อเราเสมอ

น่าเสียดายที่บางครั้งเราอาจละสายตาจากพระคริสตเจ้า และหันไปจดจ่ออยู่กับข้อบกพร่องของผู้อื่นแทน ไม่ว่าจะเป็นการนินทา การวิพากษ์วิจารณ์ การพูดในแง่ลบ หรือการบ่นอยู่ตลอดเวลา สิ่งเหล่านี้อาจทำให้เรากลายเป็นผู้สร้างความแตกแยก แทนที่จะเป็นเครื่องมือแห่งความเป็นหนึ่งเดียวกัน

เราเป็นเหมือนเปโตรที่หันไปมองพายุ จนเริ่มสนใจสิ่งที่ผิดพลาดและปัญหาต่าง ๆ มากกว่าที่จะมองไปยังพระองค์ผู้ทรงประทับอยู่ท่ามกลางเรา

เมื่อสายตาของเราไม่ได้จับจ้องอยู่ที่พระเยซูเจ้าอีกต่อไป เราก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์แทนที่จะเห็นอกเห็นใจ เริ่มหวาดระแวงแทนที่จะไว้วางใจ และเริ่มแตกแยกแทนที่จะเป็นหนึ่งเดียวกัน

พระวรสารวันนี้จึงเชื้อเชิญให้เราถามตนเองด้วยคำถามง่าย ๆ แต่สำคัญมากว่า

“เวลานี้สายตาของฉันกำลังจับจ้องอยู่ที่ไหน?”

ฉันกำลังมองไปที่พระคริสตเจ้า หรือสายตาของฉันกำลังจดจ่ออยู่กับความกลัว ความหงุดหงิด ความผิดหวัง และข้อบกพร่องของผู้อื่น?

เมื่อสายตาของเรายังคงจับจ้องอยู่ที่พระเยซูเจ้า เราจะเริ่มมองทุกสิ่งแตกต่างออกไป เราจะตระหนักว่าพระศาสนจักรคือหมู่คณะของมนุษย์ที่ยังไม่สมบูรณ์ ซึ่งกำลังได้รับการเปลี่ยนแปลงด้วยพระหรรษทานของพระเจ้าผู้ทรงสมบูรณ์แบบ

เราจะเรียนรู้ที่จะอดทน ให้อภัย และมีความหวัง เพราะพระคริสตเจ้าทรงรักเรา แม้พระองค์ทรงรู้ดีถึงความอ่อนแอและข้อบกพร่องของเรา

และแม้ในเวลาที่เราสะดุดล้ม เรายังคงมีความหวัง

เปโตรจมลงในน้ำ แต่เขาไม่ได้จมน้ำตาย เมื่อเขาร้องว่า “พระเจ้าข้า ช่วยข้าพเจ้าด้วย!” พระเยซูเจ้าทรงยื่นพระหัตถ์ออกไปช่วยเขาทันที

ดังนั้น ความหวังของเราไม่ได้อยู่ที่การมีความเชื่อที่สมบูรณ์แบบ แต่อยู่ที่การวางใจในพระองค์ ผู้ทรงยื่นพระหัตถ์ออกมาพร้อมที่จะประคองและยกเราขึ้นเสมอ

พายุแห่งชีวิตย่อมเกิดขึ้นอย่างแน่นอน แต่หากเรายังคงจับจ้องสายตาอยู่ที่พระคริสตเจ้า เราจะค้นพบว่า การประทับอยู่ของพระองค์ยิ่งใหญ่กว่าพายุทุกลูก ความรักของพระองค์เข้มแข็งกว่าความกลัวทุกอย่าง และพระหัตถ์ของพระองค์อยู่ใกล้เราเสมอ พร้อมที่จะช่วยเราให้รอด

วันอาทิตย์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา (2 สิงหาคม 2026)

 

วันอาทิตย์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา (2 สิงหาคม 2026)
พระวรสาร: มัทธิว 14:13–21
โดย คุณพ่อ Clarence Devadass

เรื่องราวหนึ่งในพระวรสารที่ทำให้ย้อนนึกถึงวัยเด็กอยู่เสมอ คือเรื่องพระเยซูเจ้าทรงทวีขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวเลี้ยงคนห้าพันคน ทุกครั้งที่ได้ยินพระวรสารตอนนี้ในพิธีมิสซา ความทรงจำในชั้นเรียนคำสอนวันอาทิตย์ก็หวนกลับมาเสมอ

คุณครูเคยสอนเพลงชื่อ “สวรรค์ชาวดิน” เป็นเพลงที่ร้องง่าย ทำนองไพเราะ "น้ำทิพย์รินหลั่งสู่ยังชาวประชา เมื่อพระคริสต์ทวีปังและปลามาเลี้ยงทุกคน..." แม้เวลาจะผ่านมาหลายปี ทุกวันนี้ก็ยังจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยร้องเพลงนั้นด้วยความสุขและตรึงใจเพียงใด

เมื่อเป็นเด็ก สิ่งที่ดึงดูดใจเราคือปาฏิหาริย์ เราสงสัยว่าขนมปังเพียงห้าก้อนกับปลาแค่สองตัว จะสามารถเลี้ยงผู้คนหลายพันคนได้อย่างไร มันเป็นเรื่องที่เกินกว่าความเข้าใจ และจนถึงทุกวันนี้ ปาฏิหาริย์ครั้งนั้นก็ยังคงช่วยเสริมสร้างความเชื่อของเรา

แต่เมื่อเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ บางทีปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่กว่าอาจไม่ใช่เพียงการเพิ่มจำนวนขนมปัง หากเป็น “พระทัยของพระเยซูเจ้า” ที่ทำให้ปาฏิหาริย์นั้นเกิดขึ้น

พระวรสารเริ่มต้นด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ ที่หลายคนอาจมองข้ามไป พระเยซูเจ้าเพิ่งได้รับข่าวอันน่าเศร้าว่า ยอห์นบัปติสซึ่งเป็นญาติของพระองค์ ถูกประหารชีวิต ยอห์นไม่ใช่เพียงญาติเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้เตรียมหนทางสำหรับพระเมสสิยาห์ เป็นประกาศกผู้ซื่อสัตย์ที่ยอมสละชีวิตเพื่อความจริง

พระเยซูเจ้าจึงเสด็จลงเรือไปยังที่เปลี่ยว เพราะทรงต้องการเวลาอยู่ตามลำพัง เพื่อไว้อาลัย อธิษฐานภาวนา และทบทวนความสูญเสียอันเจ็บปวดนี้

แต่เมื่อพระองค์เสด็จถึงที่หมาย ความสงบที่ทรงปรารถนากลับไม่มีอยู่เลย ผู้คนหลายพันคนต่างรอคอยพระองค์อยู่ก่อนแล้ว

ลองจินตนาการถึงเหตุการณ์นั้นดู หากเป็นพวกเรา เมื่อกำลังเศร้าโศกหรือเหน็ดเหนื่อย เราอาจหันเรือกลับ หรือบอกฝูงชนให้กลับมาใหม่ในวันอื่น เราอาจพูดว่า “วันนี้ขออยู่กับตัวเองก่อน”

แต่พระเยซูเจ้าทรงทำสิ่งที่น่าอัศจรรย์ พระวรสารกล่าวว่า “พระองค์ทรงสงสารพวกเขา” คำนี้ในภาษาต้นฉบับไม่ได้หมายถึงเพียงความรู้สึกสงสารธรรมดา แต่หมายถึงการที่พระองค์ทรงสะเทือนพระทัยจากส่วนลึกที่สุดของพระองค์

ความหิวโหย ความทุกข์ และความอ่อนแอของผู้คน ได้สัมผัสหัวใจของพระองค์อย่างแท้จริง ความเมตตาของพระองค์จึงไม่ได้หยุดอยู่แค่ความรู้สึก แต่แปรเปลี่ยนเป็นการกระทำ พระองค์ทรงรักษาคนเจ็บป่วย ทรงต้อนรับทุกคน และในที่สุดก็ทรงเลี้ยงอาหารแก่พวกเขาทั้งหมดจนอิ่ม

นี่คือข้อท้าทายของพระวรสารในวันนี้

ความเมตตาสงสาร ไม่ใช่เพียงการรู้สึกเห็นใจใคร แต่คือการยอมให้ความทุกข์ของผู้อื่นสัมผัสหัวใจของเราจนเราลุกขึ้นมาทำบางสิ่งเพื่อเขา

โลกของเราทุกวันนี้เต็มไปด้วยโอกาสที่จะสำแดงความเมตตา เราพบเห็นผู้คนที่โดดเดี่ยว คนยากจน ความอยุติธรรม ครอบครัวที่แตกสลาย ผู้สูงอายุที่ถูกทอดทิ้ง ผู้อพยพที่กำลังแสวงหาศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ และเยาวชนจำนวนมากที่กำลังค้นหาความหวังในชีวิต

ทุกวัน เราต่างพบเหตุการณ์ที่เรียกร้องให้เราตอบสนอง

คำถามก็คือ เราจะมีหัวใจเหมือนพระเยซูเจ้าหรือไม่ หรือเรากลายเป็นคนที่เฉยเมยไปแล้ว

หนึ่งในสิ่งล่อใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุคสมัยนี้ คือความเฉยชา เรามักบอกตัวเองว่า

“เดี๋ยวก็มีคนอื่นจัดการเอง”

“ไม่ใช่เรื่องของฉัน”

“ทำไมฉันต้องเข้าไปยุ่งด้วย”

เมื่อคิดเช่นนี้บ่อย ๆ หัวใจของเราก็จะค่อย ๆ ด้านชาโดยไม่รู้ตัว

หลายคนคงเคยเห็นภาพหรือคลิปวิดีโอของกองเชียร์ฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ที่หลังจบการแข่งขัน พวกเขาจะอยู่ช่วยกันเก็บขยะในบริเวณที่ตนนั่งเชียร์

ผู้คนทั่วโลกชื่นชมพวกเขา ไม่ใช่เพราะทีมของเขาชนะหรือแพ้ แต่เพราะพวกเขารู้สึกว่าตนเองต้องรับผิดชอบต่อสถานที่ที่ได้ใช้ร่วมกัน

พระวรสารในวันนี้เชิญชวนให้เราสำรวจหัวใจของตนเอง

ทัศนคติแบบ “ไม่ใช่เรื่องของฉัน” ได้หยั่งรากอยู่ในใจของเราหรือไม่

เราได้กลายเป็นเพียงผู้ยืนดูเหตุการณ์ แทนที่จะเป็นศิษย์ของพระคริสต์หรือเปล่า

พระเยซูเจ้าไม่ได้ทรงให้บรรดาศิษย์แก้ปัญหาทั้งหมดด้วยตนเอง แต่พระองค์ตรัสเพียงว่า

“ท่านทั้งหลายจงหาอาหารให้พวกเขากิน”

อีกนัยหนึ่ง พระองค์กำลังบอกว่า

“อย่าเดินหนีปัญหา จงนำสิ่งที่ท่านมีออกมา”

แม้ว่าสิ่งนั้นจะดูเล็กน้อยเหมือนขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว แต่เมื่อเรานำมาถวายไว้ในพระหัตถ์ของพระคริสต์ การกระทำเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความเมตตา ความเอื้อเฟื้อ และความรับผิดชอบ ก็สามารถกลายเป็นพระพรอันยิ่งใหญ่สำหรับผู้คนมากมายได้

นี่คือเหตุผลที่พระเยซูเจ้าทรงตักเตือนบรรดาศิษย์อยู่เสมอ พระองค์ตรัสว่า

“พวกเขามีตาแต่ไม่เห็น มีหูแต่ไม่ได้ยิน”

พระองค์ไม่ได้หมายถึงการมองเห็นหรือการได้ยินทางร่างกายเท่านั้น แต่กำลังพูดถึงสภาพของหัวใจ

คนเราสามารถเห็นความทุกข์ของผู้อื่นทุกวัน แต่ไม่รู้สึกอะไรเลย

เราสามารถได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ยังเลือกที่จะเมินเฉย

ความล้มเหลวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศิษย์พระคริสต์ ไม่ใช่การที่เราไม่สามารถแก้ปัญหาทุกอย่าง หรือช่วยเหลือทุกคนได้ เพราะพระเจ้าไม่เคยคาดหวังให้เราทำทุกสิ่ง

แต่ความล้มเหลวที่แท้จริง คือเมื่อเราเลิกใส่ใจ เมื่อความเมตตาถูกแทนที่ด้วยความเฉยเมย และเมื่อเราปลอบใจตัวเองว่า “เดี๋ยวคนอื่นก็ทำเอง”

เมื่อหัวใจของเรากลายเป็นหัวใจที่เฉยชา เราก็จะไม่สามารถมองเห็นอย่างที่พระคริสต์ทรงมอง และไม่สามารถรักอย่างที่พระคริสต์ทรงรักได้อีกต่อไป

ปาฏิหาริย์เรื่องขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวในวันนี้ จึงเชิญชวนเราให้กลับมามีหัวใจที่เต็มไปด้วยความเมตตาสงสาร

หัวใจที่มองเห็นความต้องการของผู้อื่น

หัวใจที่พร้อมตอบสนอง

และหัวใจที่ยินดีมอบสิ่งเล็กน้อยที่ตนเองมี

เพราะเมื่อความเมตตาเอาชนะความเฉยเมยได้ พระคริสต์ก็สามารถทรงรับขนมปังห้าก้อนและปลาสองตัวของเรา และเปลี่ยนให้กลายเป็นพระพรอันยิ่งใหญ่สำหรับผู้คนมากมายได้.

พระเยซูเจ้าทรงถูกตรึงกางเขนตรงเหนือกะโหลกศีรษะของอาดัมหรือไม่?

 

คุณเคยได้ยินธรรมประเพณีคริสตชนโบราณที่กล่าวว่า พระเยซูเจ้าทรงถูกตรึงกางเขนตรงเหนือกะโหลกศีรษะของอาดัมหรือไม่?

ตามธรรมประเพณีโบราณของคริสตศาสนา สถานที่ที่พระเยซูเจ้าทรงถูกตรึงกางเขน คือ ภูเขาโกลโกธา (Golgotha) ซึ่งมีความหมายว่า “สถานที่แห่งกะโหลกศีรษะ” (Place of the Skull) ไม่ได้เป็นเพียงเนินเขาที่มีรูปร่างคล้ายกะโหลก หรือเป็นเพียงสถานที่ประหารชีวิตที่เต็มไปด้วยกระดูกมนุษย์เท่านั้น แต่ชื่อนี้มีความหมายเชิงเทววิทยาและสัญลักษณ์ที่ลึกซึ้ง ซึ่งได้รับการถ่ายทอดผ่านธรรมประเพณีของพระศาสนจักรมาตั้งแต่ยุคแรก

ย้อนกลับไปตั้งแต่ศตวรรษที่ 3 โอริเจน (Origen, ค.ศ. 185–254) หนึ่งในบิดาแห่งพระศาสนจักร ผู้ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในนครเยรูซาเล็ม ได้บันทึกธรรมประเพณีที่เขาได้รับจากชาวฮีบรูไว้ว่า อาดัม มนุษย์คนแรก ถูกฝังอยู่ ณ สถานที่เดียวกับที่พระคริสตเจ้าจะทรงถูกตรึงกางเขนในเวลาต่อมา

โอริเจนเชื่อมโยงธรรมประเพณีนี้กับคำสอนของนักบุญเปาโลที่กล่าวไว้ว่า

“เพราะในอาดัม ทุกคนต้องตาย ฉันใด ในพระคริสตเจ้า ทุกคนก็จะได้รับชีวิต ฉันนั้น”
(1 โครินธ์ 15:22)

แนวคิดสำคัญก็คือ สถานที่ที่บาปและความตายได้เข้าสู่โลกผ่านอาดัม มนุษย์คนแรก จะกลายเป็นสถานที่เดียวกันที่พระเยซูคริสต์ ผู้ทรงเป็น “อาดัมใหม่” (Second Adam) จะทรงมีชัยชนะเหนือบาปและความตาย ดังที่นักบุญเปาโลกล่าวอีกครั้งว่า พระคริสตเจ้าทรงเป็น “อาดัมองค์สุดท้าย” (1 โครินธ์ 15:45–47)

ต่อมา บรรดาบิดาแห่งพระศาสนจักรอีกหลายท่าน เช่น นักบุญเอพิฟานิอุสแห่งซาลามิส (Epiphanius of Salamis), นักบุญบาซิลมหาราช (Basil of Caesarea), นักบุญยอห์น คริสซอสตอม (John Chrysostom) และ นักบุญเยโรม (Jerome) ต่างก็รับรองและขยายความธรรมประเพณีนี้ พวกท่านเห็นว่านี่เป็นภาพแห่งแผนการอันงดงามของพระเจ้า

กางเขนที่ถูกปักลงเหนือหลุมศพของอาดัม เปรียบเสมือนการย้อนกลับคำสาปที่เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่การล้มลงในบาปของมนุษย์คนแรก

ธรรมประเพณียังเล่าต่อไปว่า เมื่อทหารใช้หอกแทงสีข้างของพระเยซู และเกิดแผ่นดินไหวจนหินแตกออก ดังที่พระวรสารนักบุญมัทธิวบันทึกไว้ (มัทธิว 27:51) พระโลหิตของพระคริสตเจ้าได้ไหลผ่านรอยแยกของหินลงไปยังสถานที่ซึ่งกะโหลกของอาดัมอยู่เบื้องล่าง

ภาพนี้มีความหมายเชิงสัญลักษณ์อันลึกซึ้ง คือ พระโลหิตของพระคริสตเจ้าทรงชำระบาปกำเนิดของอาดัม และนำการไถ่กู้มาสู่มนุษยชาติทั้งมวล

บาปที่เกิดขึ้นผ่านมนุษย์เพียงคนเดียว ได้รับการชำระล้างด้วยพระโลหิตของพระคริสต์ ผู้ทรงเป็นมนุษย์องค์ใหม่

ความตายที่เริ่มต้นจากอาดัม ถูกพิชิตโดยพระคริสตเจ้า ผู้ประทานชีวิตนิรันดรแก่ทุกคนที่เชื่อในพระองค์ ดังที่นักบุญเปาโลกล่าวไว้ในจดหมายถึงชาวโรมว่า (โรม 5:18–19)

“ในอาดัม ทุกคนต้องตาย แต่ในพระคริสตเจ้า ทุกคนจะได้รับชีวิต”
(1 โครินธ์ 15:22)

ความเชื่อนี้ได้รับการถ่ายทอดผ่านศิลปะคริสตชนมานานนับพันปี ไม่ว่าจะเป็น ภาพไอคอนของคริสตจักรตะวันออก ภาพวาดยุคกลางของคริสตจักรตะวันตก ตลอดจน โบสถ์น้อยแห่งอาดัม (Chapel of Adam) ซึ่งตั้งอยู่ใต้บริเวณกัลวารีโอภายใน พระวิหารพระคูหาศักดิ์สิทธิ์ (Church of the Holy Sepulchre) ในนครเยรูซาเล็ม

หากเราสังเกตภาพพระเยซูเจ้าบนไม้กางเขนในศิลปะคาทอลิกและออร์โธดอกซ์ จะพบว่า บริเวณฐานของกางเขนมักมีรูปกะโหลกศีรษะ บางครั้งมีไขว้กระดูกอยู่ด้วย

กะโหลกนั้น ไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์ของความตาย หากแต่เป็น กะโหลกของอาดัม ตามธรรมประเพณีโบราณ เป็นเครื่องเตือนใจว่า

ณ สถานที่เดียวกับที่บาปและความตายเริ่มต้นขึ้น พระเยซูคริสต์ได้ทรงมีชัยชนะเหนือบาป ความตาย และซาตาน พร้อมทั้งเปิดหนทางแห่งความรอดและชีวิตนิรันดรให้แก่มนุษย์ทุกคน

หมายเหตุ: เรื่องการฝังศพของอาดัมใต้กัลวารีโอเป็น ธรรมประเพณีคริสตชนโบราณ (Ancient Christian Tradition) ที่บิดาแห่งพระศาสนจักรหลายท่านกล่าวถึงและมีอิทธิพลต่อศิลปะและการตีความเชิงสัญลักษณ์ของคริสตศาสนา แต่ ไม่ได้มีการระบุไว้โดยตรงในพระคัมภีร์ และพระศาสนจักรไม่ได้กำหนดให้เป็นข้อความเชื่อ (dogma) ที่คริสตชนทุกคนต้องเชื่อ.

 

วันอาทิตย์ที่ 17 เทศกาลธรรมดา (26 กรกฎาคม 2026)

 

วันอาทิตย์ที่ 17 เทศกาลธรรมดา (26 กรกฎาคม 2026)

พระวรสาร: มัทธิว 13:44–52
ข้อคิดโดย คุณพ่อ Clarence Devadass

พระวรสารในวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงเล่าอุปมาสั้น ๆ สามเรื่องที่ช่วยให้เราเข้าใจความหมายของ พระอาณาจักรของพระเจ้า

เรื่องแรก เป็นชายคนหนึ่งที่บังเอิญพบ ขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ในทุ่งนา เมื่อรู้ว่าขุมทรัพย์นั้นมีค่ามหาศาล เขาเต็มไปด้วยความยินดี รีบกลับไปขายทุกสิ่งที่ตนมี เพื่อนำเงินมาซื้อทุ่งนาผืนนั้น เพราะเขารู้ว่าขุมทรัพย์ที่ได้มามีค่ามากกว่าสิ่งที่เสียไปหลายเท่า

เรื่องที่สอง เป็นพ่อค้าที่ใช้เวลาทั้งชีวิตค้นหา ไข่มุกที่งดงามและมีค่า จนวันหนึ่งเขาได้พบไข่มุกเม็ดเดียวที่ล้ำค่าที่สุด เขาจึงตัดสินใจขายทุกอย่างที่มี เพื่อให้ได้ครอบครองไข่มุกเม็ดนั้น

ส่วนเรื่องสุดท้าย พระเยซูเจ้าทรงเปรียบพระอาณาจักรของพระเจ้าเหมือน อวนที่ทอดลงทะเลและรวบรวมปลาทุกชนิด เมื่อถึงเวลาจึงคัดแยกปลาดีออกจากปลาเสีย เป็นภาพเตือนใจว่า ประวัติศาสตร์ของมนุษย์กำลังมุ่งไปสู่วันพิพากษาครั้งสุดท้าย วันที่พระเจ้าจะทรงแยกผู้ที่ซื่อสัตย์และดำเนินชีวิตในความดีออกจากผู้ที่ปฏิเสธพระองค์

เมื่ออ่านอุปมาเหล่านี้ เราอาจคิดว่า พระเยซูกำลังสอนเรื่อง การเสียสละ หรือ การละทิ้งสิ่งต่าง ๆ แต่หากพิจารณาให้ลึกลงไป จะพบสิ่งสำคัญมากประการหนึ่ง

ทั้งชายที่พบขุมทรัพย์และพ่อค้าที่พบไข่มุก ไม่ได้ขายทุกสิ่งด้วยความเสียดายหรือฝืนใจเลย ตรงกันข้าม พระวรสารบอกว่า ชายคนนั้น "เต็มไปด้วยความยินดี"

ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น?

เพราะเขาได้ค้นพบสิ่งที่มีคุณค่ามากกว่าสิ่งที่เขาต้องสละไปอย่างเทียบไม่ได้ เขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งที่สูญเสีย แต่จดจ่ออยู่กับสิ่งล้ำค่าที่กำลังจะได้รับ

นี่คือหัวใจของความเชื่อคริสตชน

ความเชื่อไม่ใช่เพียงการปฏิบัติตามกฎ ระเบียบ หรือธรรมเนียมต่าง ๆ ไม่ใช่เพียงการทำหน้าที่ทางศาสนาให้ครบถ้วน

แต่แก่นแท้ของความเชื่อคือ การได้พบและมีความสัมพันธ์กับพระเยซูคริสตเจ้า

การเป็นคริสตชนไม่ได้เริ่มต้นจาก "บทบัญญัติ" แต่เริ่มต้นจาก "ความสัมพันธ์" กับองค์พระผู้เป็นเจ้า

หากเรายังไม่เคยพบพระคริสตเจ้าอย่างแท้จริง ชีวิตแห่งความเชื่อก็อาจกลายเป็นเพียงกิจวัตรที่ทำไปตามหน้าที่

การสวดภาวนาอาจเป็นเพียงสิ่งที่ต้องทำให้เสร็จในแต่ละวัน

การร่วมพิธีบูชาขอบพระคุณในวันอาทิตย์อาจกลายเป็นภาระหรือข้อบังคับ

การรับใช้ในวัด หรือการช่วยเหลือผู้อื่น อาจทำให้เรารู้สึกเหนื่อย เบื่อ หรือหนักใจ

แต่เมื่อพระคริสตเจ้ากลายเป็น "ขุมทรัพย์" ของชีวิต ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไป

การสวดภาวนาจะไม่ใช่หน้าที่อีกต่อไป แต่เป็นการสนทนาด้วยความรักกับพระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงรักเรา

ศีลมหาสนิทจะไม่ใช่เพียงพิธีกรรมที่ทำซ้ำทุกสัปดาห์ แต่เป็นการพบพระคริสตเจ้าผู้ทรงประทานชีวิต กำลังใจ และพละกำลังให้แก่เรา

การช่วยเหลือผู้อื่นจะไม่ใช่ภาระที่น่าเบื่อ แต่จะกลายเป็นโอกาสอันน่ายินดีที่จะรักผู้อื่นเหมือนที่พระคริสตเจ้าทรงรักเรา

เมื่อเราได้ค้นพบขุมทรัพย์แห่งพระอาณาจักรของพระเจ้า ชีวิตและลำดับความสำคัญของเราจะเปลี่ยนแปลงจากภายใน

อย่างไรก็ตาม โลกทุกวันนี้ก็เต็มไปด้วย "ไข่มุก" มากมายที่แข่งขันกันแย่งชิงหัวใจของเรา

ความสำเร็จ ชื่อเสียง ความร่ำรวย อำนาจ ความสะดวกสบาย และสิ่งดึงดูดใจนับไม่ถ้วนจากโลกดิจิทัล ล้วนพยายามครอบครองความสนใจของเรา

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายเสมอไป หากใช้ด้วยปรีชาญาณ ก็อาจเป็นพระพรจากพระเจ้าได้

แต่สิ่งเหล่านี้ ไม่สามารถเติมเต็มความกระหายลึกที่สุดของหัวใจมนุษย์ได้

หลายคนใช้เวลาทั้งชีวิตสร้างหน้าที่การงาน สะสมทรัพย์สิน แสวงหาชื่อเสียง หรือวิ่งตามการยอมรับจากสังคมและโลกออนไลน์

แต่เมื่อได้สิ่งเหล่านั้นแล้ว กลับยังรู้สึกว่างเปล่า และยังคงค้นหาบางสิ่งต่อไป

ดังที่นักบุญออกัสตินกล่าวไว้ว่า

"หัวใจของเราจะไม่มีวันพบความสงบ จนกว่าจะได้พักอยู่ในพระองค์"

ข่าวดีคือ พระเยซูเจ้า ไม่เคยขอให้เราสละสิ่งใด โดยไม่ทรงมอบสิ่งที่ดียิ่งกว่าให้แก่เรา

พระองค์ทรงเชื้อเชิญให้เราค้นพบขุมทรัพย์แห่งพระอาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งเป็นชีวิตที่เต็มเปี่ยมด้วยความหมาย สันติสุข ความยินดี และความหวังนิรันดร

เมื่อพระคริสตเจ้ากลายเป็นขุมทรัพย์ของชีวิต เราจะไม่ได้สูญเสียอะไรที่แท้จริงเลย

ตรงกันข้าม เราจะได้รับทุกสิ่งที่มีคุณค่าอย่างแท้จริง

เพราะที่ใดมีขุมทรัพย์ของเรา ที่นั่นก็จะมีหัวใจของเราอยู่ด้วย

รอยพระบาทพระเยซูเจ้า

 

บนภูเขามะกอกเทศ (Mount of Olives) ในกรุงเยรูซาเล็ม มีโบสถ์เล็ก ๆ ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่คริสตชนให้ความเคารพอย่างยิ่ง เพราะเชื่อว่าเป็นจุดที่พระเยซูคริสต์เสด็จขึ้นสู่สวรรค์ (The Ascension of Our Lord)

ตามธรรมประเพณีของคริสตศาสนา สถานที่แห่งนี้คือจุดที่พระเยซูเจ้า หลังจากทรงกลับคืนพระชนมชีพได้ 40 วัน ทรงยกพระหัตถ์อวยพรบรรดาศิษย์ แล้วเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ต่อหน้าต่อตาของพวกเขา ดังที่บันทึกไว้ใน หนังสือกิจการอัครสาวก 1:9–11

ภายใน โบสถ์แห่งการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ (Chapel of the Ascension) มีแผ่นหินธรรมดา ๆ ก้อนหนึ่งที่ได้รับการเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี บนแผ่นหินนั้นมีรอยที่ได้รับการเคารพสักการะมายาวนานว่าเป็น รอยพระบาทขวาของพระเยซูเจ้า ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นร่องรอยสุดท้ายที่พระบาทของพระองค์สัมผัสพื้นโลก ก่อนเสด็จกลับไปหาพระบิดาในสวรรค์

ผู้แสวงบุญในยุคแรก ๆ ต่างกล่าวถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้มาตั้งแต่โบราณ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 ได้มีการสร้างโบสถ์ขึ้น ณ ที่แห่งนี้ ต่อมาในปี ค.ศ. 680 ผู้แสวงบุญชื่อ อาร์คัลฟ์ (Arculf) ได้บันทึกว่า เขาเห็นรอยพระบาทของพระคริสตเจ้ายังคงปรากฏอยู่บนก้อนหินอย่างชัดเจน

ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา รอยพระบาทซ้าย ถูกนำออกไปและปัจจุบันเชื่อกันว่าอยู่ที่ มัสยิดอัลอักซอ (Al-Aqsa Mosque) ส่วน รอยพระบาทขวา ยังคงได้รับการเก็บรักษาไว้ภายในโบสถ์แห่งการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์จนถึงทุกวันนี้

เป็นเวลากว่า 1,600 ปี แล้ว ที่คริสตชนจากทั่วทุกมุมโลกเดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ พวกเขาคุกเข่าลงอธิษฐาน จุดเทียน และฝากคำภาวนาไว้ด้วยความเชื่อว่า กำลังยืนอยู่บนผืนดินแห่งสุดท้ายที่พระบาทของพระเยซูคริสต์ผู้ทรงกลับคืนพระชนมชีพได้ทรงสัมผัส ก่อนเสด็จขึ้นสู่สวรรค์

แผ่นหินก้อนเล็ก ๆ นี้จึงไม่ใช่เพียงโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์ หากแต่เป็น พยานอันเงียบงามแห่งความเชื่อ ที่เตือนใจเราว่า พระเยซูคริสต์ทรงเสด็จมาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางมนุษย์อย่างแท้จริง ทรงสิ้นพระชนม์และกลับคืนพระชนมชีพอย่างแท้จริง และทรงเสด็จขึ้นสู่สวรรค์อย่างแท้จริง พร้อมทั้งทรงสัญญาว่า วันหนึ่งพระองค์จะเสด็จกลับมาอีกครั้งด้วยพระสิริรุ่งโรจน์ ในลักษณะเดียวกับที่ทรงเสด็จจากไป

ท่านเคยมีโอกาสไปเยือนโบสถ์แห่งการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์หรือไม่? หรือมีความตั้งใจที่จะไปสักครั้งในชีวิต?

ขอองค์พระเยซูเจ้าทรงเมตตาพวกเราทุกคนเทอญ 🙏

วันอาทิตย์ที่ 16 เทศกาลธรรมดา (19 กรกฎาคม 2026)

 

วันอาทิตย์ที่ 16 เทศกาลธรรมดา (19 กรกฎาคม 2026)
พระวรสาร: มัทธิว 13:24–43
ข้อคิดโดย คุณพ่อคลาเรนซ์ เดวาดาสส์

พระวรสารในวันอาทิตย์นี้ พระเยซูเจ้าเจ้าทรงเล่า อุปมา 3 เรื่อง เพื่ออธิบายถึง พระอาณาจักรสวรรค์ แต่เมื่อเราอ่านครั้งแรก อาจเกิดคำถามว่า เหตุใดพระองค์จึงไม่อธิบายให้ชัดเจนด้วยคำจำกัดความเพียงประโยคเดียว แต่กลับเล่าถึงสามเรื่องที่แตกต่างกัน

คำตอบนั้นเรียบง่าย เพราะ พระอาณาจักรสวรรค์เป็นธรรมล้ำลึกที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะอธิบายได้ด้วยภาพเปรียบเทียบเพียงภาพเดียว

หากเปรียบเหมือนเพชรเม็ดงามที่มีหลายเหลี่ยมมุม แต่ละด้านก็สะท้อนแสงแตกต่างกันไป เช่นเดียวกัน อุปมาแต่ละเรื่องต่างเผยให้เห็นอีกแง่มุมหนึ่งของพระอาณาจักรของพระเจ้า เมื่อนำมาพิจารณาร่วมกัน เราจะเข้าใจได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นว่าพระอาณาจักรของพระเจ้าทรงทำงานอย่างไร ทั้งในชีวิตของเราและในโลกใบนี้

1. ข้าวละมานท่ามกลางต้นข้าวสาลี — พระอาณาจักรที่เต็มไปด้วยความอดทนและพระเมตตา

อุปมาเรื่องแรกกล่าวถึงชายผู้หนึ่งที่หว่านเมล็ดพันธุ์ดีลงในนา แต่ในยามค่ำคืน ศัตรูได้แอบมาหว่านเมล็ดข้าวละมานปะปนลงไปด้วย เมื่อพืชทั้งสองเริ่มเติบโต คนงานก็ต้องการถอนข้าวละมานออกทันที แต่เจ้าของนาไม่ยอม เพราะเกรงว่าการถอนวัชพืชจะทำให้ต้นข้าวสาลีเสียหายไปด้วย จึงสั่งให้รอจนถึงฤดูเก็บเกี่ยว

อุปมานี้สอนเราว่า พระอาณาจักรของพระเจ้าดำรงอยู่ท่ามกลางโลกที่ยังไม่สมบูรณ์ ความดีและความชั่วยังคงเติบโตเคียงคู่กัน

หลายครั้งเราสงสัยว่า เหตุใดพระเจ้าจึงทรงปล่อยให้ความชั่วยังคงอยู่ เหตุใดความอยุติธรรมยังเกิดขึ้น หรือเหตุใดคนไม่ดีกลับดูเหมือนประสบความสำเร็จ

พระเยซูเจ้ามิได้ทรงให้คำอธิบายทุกอย่าง แต่ทรงเผยให้เห็นพระทัยของพระเจ้า นั่นคือ ความอดทนและพระเมตตา พระองค์ไม่ทรงรีบพิพากษา แต่ประทานเวลาให้มนุษย์กลับใจ เปลี่ยนแปลงชีวิต และหันกลับมาหาพระองค์

ดังนั้น พระอาณาจักรของพระเจ้าจึงเป็นอาณาจักรที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและความอดกลั้น

ในฐานะศิษย์ของพระคริสต์ เราจึงไม่ควรรีบด่วนตัดสินผู้อื่นอย่างเข้มงวด แต่ควรซื่อสัตย์ต่อการดำเนินชีวิตของตนเอง พร้อมวางใจว่า ในวันสุดท้าย พระเจ้าจะทรงนำความยุติธรรมที่สมบูรณ์มาสู่ทุกสิ่ง

2. เมล็ดพันธุ์มัสตาร์ด — พระอาณาจักรที่เริ่มต้นจากสิ่งเล็กน้อย

อุปมาที่สองเปรียบพระอาณาจักรสวรรค์เหมือน เมล็ดพันธุ์มัสตาร์ด ซึ่งเป็นเมล็ดเล็กที่สุด แต่เมื่อเติบโตกลับกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ จนนกทั้งหลายมาพักอาศัยได้

พระเยซูเจ้าทรงสอนเราว่า พระอาณาจักรของพระเจ้ามักเริ่มต้นจากสิ่งที่ดูเล็กน้อยและไม่น่าประทับใจในสายตามนุษย์

พันธกิจของพระเยซูเจ้าเองก็เริ่มต้นจากศิษย์เพียงไม่กี่คน ในดินแดนเล็ก ๆ ที่แทบไม่มีใครรู้จักในจักรวรรดิโรมัน แต่ทุกวันนี้ ข่าวดีแห่งพระวรสารได้แผ่ขยายไปทั่วทุกทวีปของโลก

รูปแบบเดียวกันนี้ยังเกิดขึ้นในชีวิตของเราด้วย

การทำความดีเพียงเล็กน้อย
การภาวนาอย่างเงียบ ๆ
คำพูดแห่งการให้อภัย
หรือการเป็นพยานถึงความเชื่อด้วยความซื่อสัตย์

สิ่งเหล่านี้อาจดูไม่มีความสำคัญ แต่เมื่ออยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า เมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ เหล่านี้สามารถออกผลอย่างอุดมสมบูรณ์เกินกว่าที่เราจะคาดคิด

จงอย่าดูแคลนการเริ่มต้นที่เล็กน้อย เพราะพระเจ้าทรงสามารถสร้างสิ่งยิ่งใหญ่จากสิ่งที่มนุษย์มองว่าเล็กที่สุดเสมอ

3. เชื้อแป้ง — พระอาณาจักรที่เปลี่ยนแปลงจากภายใน

อุปมาเรื่องสุดท้ายกล่าวถึง เชื้อแป้ง ที่ถูกนำไปผสมกับแป้งจำนวนมาก จนในที่สุดแป้งทั้งหมดฟูขึ้น

แตกต่างจากเมล็ดมัสตาร์ดที่เรามองเห็นการเติบโต เชื้อแป้งกลับทำงานอย่างเงียบ ๆ และแทบไม่มีใครสังเกตเห็น แต่พลังของมันค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งจากภายใน

พระเยซูเจ้าจึงทรงสอนว่า พระอาณาจักรของพระเจ้าทรงเปลี่ยนแปลงมนุษย์จากภายในสู่ภายนอก

พระหรรษทานของพระเจ้ามักทำงานอย่างเงียบสงบ ค่อย ๆ หล่อหลอมจิตใจ เปลี่ยนแปลงความคิด ทัศนคติ และวิถีชีวิตของเรา จนเราค่อย ๆ มีความละม้ายคล้ายพระคริสต์มากขึ้น

ในทำนองเดียวกัน คริสตชนทุกคนได้รับการเรียกให้เป็น "เชื้อแป้ง" ของสังคม

เราไม่ได้รับการเรียกให้ครอบงำผู้อื่นด้วยอำนาจ หรือแสวงหาอิทธิพลเหนือผู้คน แต่ให้เปลี่ยนแปลงโลกอย่างเงียบ ๆ ผ่านชีวิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความซื่อสัตย์ ความเมตตา ความซื่อตรง และความหวัง

การเป็นพยานถึงพระคริสต์ที่แท้จริง จึงไม่ได้อยู่ที่การกระทำอันยิ่งใหญ่เสมอไป หากแต่อยู่ที่ การดำเนินชีวิตด้วยความซื่อสัตย์ในทุก ๆ วัน ซึ่งค่อย ๆ ส่งอิทธิพลที่ดีต่อผู้คนรอบข้าง

พระอาณาจักรเริ่มต้นแล้วในวันนี้

เมื่อมองอุปมาทั้งสามเรื่องร่วมกัน เราจะเห็นภาพที่งดงามของพระอาณาจักรสวรรค์

• เป็นพระอาณาจักรที่อดทนต่อความชั่ว เพราะพระเจ้าทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตา
• เป็นพระอาณาจักรที่เชื่อมั่นในพลังของการเริ่มต้นจากสิ่งเล็กน้อย
• เป็นพระอาณาจักรที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงโลกจากภายในอย่างเงียบสงบ แต่ทรงพลัง

พร้อมกันนั้น พระวาจาของพระเจ้ายังเชื้อเชิญให้เราตั้งคำถามกับตนเองว่า

• เราอดทนต่อความบกพร่องของผู้อื่น เหมือนที่พระเจ้าทรงอดทนต่อเราหรือไม่?
• เรายังเชื่อหรือไม่ว่า ความซื่อสัตย์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในแต่ละวันสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ได้?
• เราเปิดใจให้พระหรรษทานของพระเจ้าเปลี่ยนแปลงชีวิตจากภายในหรือยัง เพื่อที่เราจะได้เป็นผู้สร้างการเปลี่ยนแปลงแก่โลกเช่นเดียวกัน?

พระอาณาจักรของพระเจ้า ไม่ใช่เพียงความหวังในชีวิตหลังความตายเท่านั้น แต่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ ทุกแห่งที่พระคริสต์ได้รับการต้อนรับ และทุกครั้งที่น้ำพระทัยของพระองค์ได้รับการปฏิบัติ

ทุกครั้งที่เราเลือก การให้อภัยแทนความเคียดแค้น เลือกความจริงแทนคำโกหก เลือกความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แทนความเห็นแก่ตัว และเลือกความหวังแทนความสิ้นหวัง พระอาณาจักรของพระเจ้าก็ปรากฏให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้นในโลกใบนี้

ขอให้เราแต่ละคนเป็นผู้ร่วมสร้างพระอาณาจักรของพระเจ้า ให้เริ่มต้นจากหัวใจของเราเอง และแผ่ขยายไปสู่ครอบครัว ชุมชน และโลกทั้งใบ ผ่านชีวิตที่เปี่ยมด้วยความรัก ความเชื่อ และความซื่อสัตย์ต่อพระคริสต์

วันอาทิตย์ที่ 15 เทศกาลธรรมดา (12 กรกฎาคม 2026)

 

วันอาทิตย์ที่ 15 เทศกาลธรรมดา (12 กรกฎาคม 2026)
พระวรสาร: มัทธิว 13:1–23
โดย คุณพ่อคลาเรนซ์ เดวาดาสส์

ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงเล่าอุปมาเรื่อง ผู้หว่านเมล็ดพืช ซึ่งเป็นเรื่องที่เราคุ้นเคยกันดี ชาวนาคนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพันธุ์อย่างใจกว้าง บางเมล็ดตกตามทางเดิน บางเมล็ดตกบนพื้นหิน บางเมล็ดตกกลางพงหนาม และบางเมล็ดตกบนดินดี จนเกิดผลอุดมสมบูรณ์

เมื่อเราได้ฟังพระวรสารตอนนี้ เรามักถูกชวนให้ถามตนเองว่า “เราเป็นดินประเภทไหน?” ซึ่งเป็นคำถามที่สำคัญมาก แต่ในวันนี้ ขอให้เราลองพิจารณาอีกมุมหนึ่งว่า พระเยซูเจ้ากำลังทรงเชื้อเชิญเรา ไม่เพียงให้เป็นดินดีเท่านั้น แต่ยังให้เป็นผู้หว่านเมล็ดพันธุ์ด้วยหรือไม่

ลองสังเกตผู้หว่านในอุปมา เขาไม่ได้คอยเลือกว่าควรหว่านเมล็ดลงตรงไหนจึงจะคุ้มค่า เขาหว่านเมล็ดพันธุ์ด้วยความเอื้อเฟื้ออย่างน่าประหลาดใจ แม้บางเมล็ดดูเหมือนจะสูญเปล่า เขาก็ยังคงหว่านต่อไป

เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?

เพราะผู้หว่านเชื่อมั่นใน พลังของเมล็ดพันธุ์ มากกว่าความสมบูรณ์ของผืนดิน

พระเจ้าทรงปฏิบัติต่อเราในลักษณะเดียวกัน พระองค์ไม่เคยทรงยอมแพ้ต่อเรา แม้ว่าหัวใจของเราจะเคยแข็งกระด้างเพราะความผิดหวัง ตื้นเขินเพราะความกลัว หรือถูกหนามแห่งความกังวลและความยึดติดในสิ่งของโลกนี้บดบัง พระองค์ก็ยังทรงหว่านพระวาจาของพระองค์ลงในชีวิตของเราด้วยความอดทนและเปี่ยมด้วยความหวัง ความรักของพระองค์ไม่เคยถูกจำกัดหรือร่อยหรอลงเลย

เราทุกคนได้รับการเรียกให้เลียนแบบความใจกว้างเช่นเดียวกัน เราเป็นผู้หว่านเมล็ดพันธุ์ได้ ไม่ใช่ด้วยการทำสิ่งยิ่งใหญ่เหนือใคร แต่ด้วยการทำสิ่งธรรมดาในแต่ละวันด้วยความรัก

พ่อแม่หว่านเมล็ดพันธุ์เมื่ออธิษฐานภาวนากับลูก หรือค่อย ๆ สั่งสอนให้ลูกรู้จักแยกแยะความถูกผิด

ครูหว่านเมล็ดพันธุ์เมื่อให้กำลังใจนักเรียนที่กำลังท้อแท้ แทนที่จะหมดหวังในตัวเขา

เพื่อนหว่านเมล็ดพันธุ์เมื่อยอมรับฟังกันด้วยใจ โดยไม่รีบด่วนตัดสิน

ผู้ทำงานหว่านเมล็ดพันธุ์เมื่อทำหน้าที่ของตนด้วยความซื่อสัตย์ แม้ไม่มีใครมองเห็น

รอยยิ้มที่มอบให้ผู้โดดเดี่ยว การไปเยี่ยมผู้ป่วย คำพูดให้กำลังใจแก่ผู้สิ้นหวัง การกล่าวคำขอโทษอย่างจริงใจ หรือการเลือกให้อภัยแทนการเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจ ล้วนเป็น เมล็ดพันธุ์แห่งพระอาณาจักรของพระเจ้า

แม้สิ่งเหล่านี้จะดูเล็กน้อย แต่พระเจ้าทรงยินดีที่จะทำให้สิ่งยิ่งใหญ่เติบโตขึ้นจากจุดเริ่มต้นที่เล็กที่สุด

ความจริงที่งดงามก็คือ ผู้หว่านเมล็ดพันธุ์มักไม่ได้เห็นผลผลิตที่เกิดขึ้น เราอาจไม่มีวันรู้เลยว่า คำพูดดี ๆ เพียงประโยคเดียวช่วยให้ใครคนหนึ่งไม่ยอมแพ้ต่อชีวิต การเชื้อเชิญเพียงครั้งเดียวทำให้ใครบางคนกลับคืนสู่ความเชื่อ หรือการแบ่งปันด้วยน้ำใจเพียงครั้งเดียวเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้อื่นทำความดีต่อไป

กระแสเรียกของคริสตชนจึงไม่ใช่การรับประกันผลสำเร็จ แต่คือการซื่อสัตย์ในการหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความรัก ความจริง ความหวัง และพระเมตตา ลงในทุกสถานที่ที่พระเจ้าทรงส่งเราไป

ลองย้อนคิดถึงผู้คนที่เคยหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในชีวิตของเรา บางทีอาจเป็นพ่อแม่ที่สอนให้เรารู้จักอธิษฐานภาวนา ครูที่เชื่อมั่นในตัวเรา พระสงฆ์ที่คอยหนุนใจ หรือเพื่อนที่ยืนเคียงข้างเราในช่วงเวลาที่ยากลำบาก พวกเขาอาจไม่เคยรู้เลยว่า สิ่งเล็ก ๆ ที่ได้ทำไว้ ได้ออกผลมากมายเพียงใดในชีวิตของเรา ความซื่อสัตย์อย่างเงียบ ๆ ของพวกเขาได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของเราอย่างลึกซึ้ง

ขณะเดียวกัน เราเองก็ต้องหมั่นเตรียมหัวใจของเราให้พร้อมรับพระวาจาของพระเจ้าอยู่เสมอ

การอธิษฐานภาวนาช่วยให้ดินที่แข็งกระด้างอ่อนนุ่มลง

ความถ่อมตนช่วยขจัดก้อนหินแห่งความหยิ่งผยอง

ความเรียบง่ายช่วยถอนหนามแห่งความโลภและความกังวลออกจากใจ

ยิ่งเรายอมให้พระเจ้าทรงเพาะปลูกชีวิตของเรามากเท่าไร ชีวิตของเราก็จะยิ่งเกิดผลอุดมสมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น

เมื่อเราร่วมพิธีบูชาขอบพระคุณในวันนี้ ขอให้เราทูลขอพระหรรษทานสองประการ คือ

ขอให้เราเป็น ดินดี ที่เปิดใจรับพระวาจาของพระเจ้า และขอให้เรามี ความกล้าหาญที่จะเป็นผู้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความดี โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผ่านการกระทำเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวัน

ขอให้เราจดจำไว้เสมอว่า

ทุกวันธรรมดาคือ ผืนนา

ทุกการพบปะผู้คนคือ โอกาส

และทุกการกระทำที่เปี่ยมด้วยความรักคือ เมล็ดพันธุ์แห่งพระอาณาจักรของพระเจ้า

อย่ากังวลว่าเมล็ดพันธุ์นั้นจะเติบโตหรือไม่ เพราะหน้าที่ของเราคือ หว่านด้วยความรักอย่างซื่อสัตย์ ส่วนการทำให้เมล็ดพันธุ์เติบโตและเกิดผลนั้น เป็นพระภารกิจของพระเจ้าเสมอ