สมโภชนักบุญเปโตรและนักบุญเปาโล

 

ในทุกวันที่ 29 มิถุนายน พระศาสนจักรคาทอลิกเฉลิมฉลองสมโภชนักบุญเปโตรและนักบุญเปาโล อัครสาวกผู้ยิ่งใหญ่สองท่าน ผู้มีชีวิตและบุคลิกแตกต่างกันอย่างมาก แต่กลับเป็นหนึ่งเดียวกันในความเชื่อและพันธกิจเดียวกัน

นักบุญเปโตรเป็นผู้ประกาศความเชื่อในพระคริสตเจ้าก่อนใคร ส่วนนักบุญเปาโลได้รับพระพรให้สามารถอธิบายและหยั่งลึกถึงความอุดมสมบูรณ์แห่งความเชื่อนั้น เปโตรได้วางรากฐานของชุมชนคริสตชนกลุ่มแรกจากชนชาติที่พระเจ้าทรงเลือกสรร ขณะที่เปาโลกลายเป็นอัครสาวกของคนต่างชาติ แม้ทั้งสองจะมีพระพรและบทบาทต่างกัน แต่ต่างก็อุทิศตนเพื่อจุดหมายเดียวกัน คือการสร้างพระศาสนจักรของพระคริสตเจ้า จึงไม่น่าแปลกใจที่ทั้งสองได้รับการยกย่องว่าเป็น “เสาหลักแห่งพระศาสนจักร”

การฉลองร่วมกันของนักบุญทั้งสองนับเป็นหนึ่งในธรรมประเพณีที่เก่าแก่ที่สุดของพระศาสนจักร โดยมีการเฉลิมฉลองในกรุงโรมมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 นักบุญออกัสตินเคยกล่าวไว้ว่า “อัครสาวกทั้งสองร่วมฉลองในวันเดียวกัน เพราะทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวกัน” แม้ตามธรรมประเพณีจะเชื่อว่าทั้งสองสิ้นชีวิตคนละวัน แต่พระศาสนจักรก็ยกย่องพวกท่านร่วมกัน เพราะทั้งสองได้เป็นพยานถึงพระคริสตเจ้าด้วยชีวิตเดียวกัน

เรื่องราวของนักบุญเปโตรและนักบุญเปาโลยังเตือนใจเราว่า ความศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีความเห็นแตกต่างกัน ในจดหมายนักบุญเปาโลถึงชาวกาลาเทีย (2:11–14) เปาโลเคยตักเตือนเปโตรต่อหน้าสาธารณชนเรื่องการปฏิบัติต่อคริสตชนต่างชาติ แต่ความเห็นต่างนั้นไม่ได้กลายเป็นความแตกแยก ตรงกันข้าม กลับกลายเป็นพยานที่งดงามว่า “ความจริง ความรัก และความเป็นหนึ่งเดียว” สามารถอยู่ร่วมกันได้

สมเด็จพระสันตะปาปาฟรังซิสเคยสะท้อนว่า เปโตรและเปาโลเป็น “บุคคลที่แตกต่างกันมาก” และ “อาจโต้เถียงกันอย่างรุนแรงได้” แต่พวกท่านยังคงเป็นพี่น้องกัน เพราะพระคริสตเจ้าทรงรวมพวกท่านไว้เป็นหนึ่งเดียว โดยไม่ได้ทำให้ทุกคนเหมือนกันทั้งหมด ดังนั้น ความเป็นหนึ่งเดียว (communion) จึงไม่ใช่ความเหมือนกัน (uniformity) แต่คือการมีความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวกันในพระคริสตเจ้า

ท้ายที่สุด สมโภชนี้เตือนใจเราว่า แม้นักบุญเปโตรจะมีความอ่อนแอ และนักบุญเปาโลเคยเป็นผู้เบียดเบียนคริสตชนมาก่อน แต่พระหรรษทานของพระเจ้าก็ทรงเปลี่ยนแปลงทั้งสองให้กลายเป็นพยานผู้กล้าหาญแห่งพระวรสาร

ขอให้นักบุญเปโตรและนักบุญเปาโลช่วยสอนเราให้ตระหนักว่า ความแตกต่างไม่จำเป็นต้องนำไปสู่การแบ่งแยก หากพระคริสตเจ้ายังคงเป็นศูนย์กลางของชีวิตเรา

นักบุญเปโตรและนักบุญเปาโล โปรดภาวนาเพื่อเราเทอญ

13 อาทิตย์เทศกาลธรรมดา (28มิถุนายน 2026)

 

13 อาทิตย์เทศกาลธรรมดา (28มิถุนายน 2026)
พระวรสาร: มัทธิว 10:37-42
โดย คุณพ่อคลาเรนซ์ เดวาดาสส์

เมื่อเราเป็นเด็ก หลายคนคงเติบโตมากับคำสอนของพ่อแม่ที่ว่า
“จงเลือกสิ่งที่ถูกต้อง”

และเมื่อโตขึ้น คำสอนนั้นก็มักเปลี่ยนเป็น
“จงตัดสินใจอย่างมีข้อมูลและมีเหตุผล”

ชีวิตของเรานั้นเต็มไปด้วยการเลือกตัดสินใจ และเราก็มักได้รับการสอนให้เลือกสิ่งที่ดี รอบคอบ และเป็นประโยชน์เสมอ

แต่เมื่อเรามาฟังพระวรสารในวันนี้ พระเยซูเจ้ากลับตรัสสิ่งที่ดูรุนแรงและน่าตกใจอยู่ไม่น้อย
พระองค์กำลังสอนให้เรารักครอบครัวน้อยลงหรือ?

เมื่อได้ยินครั้งแรก หลายคนอาจรู้สึกสับสน หรือแม้กระทั่งไม่สบายใจ

แต่พระเยซูเจ้าองค์เดียวกันนี้เอง คือผู้ที่ทรงสอนให้เรารักเพื่อนมนุษย์ ให้อภัยศัตรู และให้ให้เกียรติบิดามารดา พระองค์จึงไม่มีวันเรียกร้องให้เราละเลยคนที่พระเจ้าทรงมอบหมายให้เราดูแล

ถ้อยคำที่พระเยซูเจ้าใช้ในวันนี้จงใจฟังดูหนักแน่น เพราะพระองค์ต้องการให้เราเข้าใจความจริงสำคัญประการหนึ่ง คือ ไม่มีสิ่งใดและไม่มีใครควรเข้ามาแทนที่พระเจ้าในศูนย์กลางของชีวิตเรา

ลองนึกถึงล้อรถล้อหนึ่ง
ล้อทุกล้อมียางรอบนอก มีซี่ล้อ และมีแกนกลางอยู่ตรงศูนย์กลาง
ถ้าแกนกลางแข็งแรงและมั่นคง ซี่ล้อทุกซี่ก็จะได้รับการพยุง และล้อก็จะหมุนไปได้อย่างราบรื่น

แต่ถ้าแกนกลางเสียหาย หรือซี่ล้อเริ่มหลวม ทั้งล้อก็จะเสียสมดุล แม้ว่าซี่ล้อจะยังอยู่ครบ แต่ก็ไม่สามารถทำหน้าที่ได้อย่างที่ควรจะเป็น

ชีวิตของเราก็เหมือนล้อนั้น
พระคริสต์ต้องเป็น “ศูนย์กลาง” ของทุกสิ่งในชีวิตเรา

ส่วนความสัมพันธ์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นคู่ชีวิต ลูก พ่อแม่ เพื่อน งาน หรือความฝันต่าง ๆ ก็เปรียบเสมือนซี่ล้อที่ยื่นออกมาจากศูนย์กลางนั้น

เมื่อพระคริสต์อยู่ตรงกลางอย่างแท้จริง ทุกความสัมพันธ์ก็จะอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง

เราจะเป็นสามีหรือภรรยาที่ดีขึ้น เพราะเราเรียนรู้ที่จะรักเหมือนที่พระคริสต์ทรงรัก
เราจะเป็นพ่อแม่ที่ดีขึ้น เพราะเราเรียนรู้ความอดทนและการเสียสละ
เราจะเป็นลูกที่ดีขึ้น เพราะเราเรียนรู้จักความกตัญญูและการให้เกียรติ
เราจะเป็นเพื่อนและเพื่อนบ้านที่ดีขึ้น เพราะความเมตตาของพระองค์เริ่มหล่อหลอมจิตใจของเรา

การรักพระคริสต์เป็นอันดับแรก ไม่ได้ทำให้เรารักคนอื่นน้อยลง
ตรงกันข้าม ความรักนั้นกลับถูกชำระให้บริสุทธิ์ ลึกซึ้ง และมั่นคงยิ่งขึ้น

จากนั้น พระเยซูเจ้าตรัสถึง “การแบกไม้กางเขน”

สำหรับหลายคน ไม้กางเขนเป็นเพียงสัญลักษณ์ของความทุกข์ เรามักพูดว่า
“นี่คือไม้กางเขนของฉัน”
เมื่อพูดถึงความเจ็บป่วย ความผิดหวัง หรือความสัมพันธ์ที่ยากลำบาก

แม้ว่าความทุกข์จะเป็นส่วนหนึ่งของไม้กางเขนจริง แต่พระเยซูเจ้ากำลังพูดถึงสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น

ไม้กางเขน คือการเลือกน้ำพระทัยของพระเจ้าเหนือความต้องการของตนเอง
ไม้กางเขน คือการให้อภัย แม้การแก้แค้นจะง่ายกว่า
ไม้กางเขน คือการซื่อสัตย์มั่นคง แม้โลกจะชวนให้ประนีประนอม
ไม้กางเขน คือการพูดความจริง แม้ความไม่ซื่อสัตย์จะให้ผลประโยชน์แก่เรา
ไม้กางเขน คือการรับใช้อย่างเงียบ ๆ โดยไม่ต้องการเสียงชื่นชม
ไม้กางเขน คือการรัก แม้ว่าความรักนั้นต้องการการเสียสละ

ศิษย์ของพระคริสต์ทุกคนต่างมีไม้กางเขนของตนเอง
เพราะทุกคนต้องเผชิญช่วงเวลาที่ “หนทางของพระเจ้า” ไม่ตรงกับ “หนทางของตนเอง”

และในช่วงเวลาเหล่านั้นเอง การเป็นศิษย์ของพระคริสต์จึงกลายเป็น “การเลือกตัดสินใจ”

แต่ข่าวดีคือ พระเยซูเจ้าไม่เคยขอให้เราแบกไม้กางเขนเพียงลำพัง
พระองค์ทรงแบกมันก่อนเรา
และพระองค์ยังคงเดินเคียงข้างเราเสมอ

และเพราะพระองค์ทรงกลับคืนพระชนมชีพ ไม้กางเขนทุกอันที่เราแบกร่วมกับพระองค์ จึงกลายเป็นหนทางสู่ชีวิตใหม่

ไม้กางเขนไม่ใช่ตอนจบของเรื่อง
การกลับคืนชีพต่างหาก คือคำสุดท้ายของพระเจ้า

พระวรสารวันนี้จึงเชื้อเชิญเราให้ย้อนถามตนเองว่า

อะไรคือศูนย์กลางของชีวิตเรา?
คือความสำเร็จหรือไม่?
คือความสะดวกสบายหรือไม่?
คือชื่อเสียงหรือไม่?
หรือแม้แต่ครอบครัว?

บางครั้ง แม้แต่สิ่งที่ดี ก็อาจกลายเป็นสิ่งที่ผิดระเบียบได้ หากสิ่งนั้นเข้ามาแทนที่พระคริสต์ในศูนย์กลางของชีวิต

เมื่อพระคริสต์ทรงเป็นศูนย์กลางอย่างแท้จริง
ซี่ล้อทุกซี่ก็จะมั่นคงแข็งแรง

ความสัมพันธ์ของเราจะงดงามขึ้น
การตัดสินใจของเราจะชัดเจนขึ้น
การเสียสละของเราจะมีความหมายมากขึ้น
และชีวิตของเราจะเริ่มสะท้อนความรักของพระองค์

ในโลกทุกวันนี้ ไม่ใช่เพียงแค่การเลือกสิ่งที่ดี หรือการตัดสินใจอย่างมีข้อมูลเท่านั้น
แต่คือการนำพระคริสต์เข้าไปอยู่ในทุกการตัดสินใจของชีวิตเรา

 

นักบุญคริสโตเฟอร์ (ค.ศ. 220–251)

 

นักบุญคริสโตเฟอร์ (ค.ศ. 220–251) เป็นชายร่างใหญ่กำยำผู้หนึ่ง ซึ่งอุทิศชีวิตของตนเพื่อช่วยผู้คนข้ามแม่น้ำที่เชี่ยวกรากและอันตรายในแผ่นดินคานาอันโบราณอย่างปลอดภัย

คืนหนึ่งที่พายุโหมกระหน่ำ เด็กเล็กคนหนึ่งเดินมาหาเขาและขอให้ช่วยอุ้มข้ามไปอีกฝั่ง คริสโตเฟอร์จึงแบกเด็กคนนั้นไว้บนบ่าและค่อย ๆ เดินฝ่ากระแสน้ำที่รุนแรง แต่ยิ่งเดิน เด็กคนนั้นกลับยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ หนักเสียจนเขารู้สึกราวกับกำลังแบกน้ำหนักของทั้งโลกไว้บนบ่าของตน

แม้จะเหนื่อยแทบหมดแรง แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ จนในที่สุดสามารถพาเด็กคนนั้นไปถึงฝั่งได้สำเร็จ แล้วเด็กคนนั้นก็เผยตัวตนที่แท้จริงว่า

“ท่านได้แบกพระองค์ผู้ทรงสร้างโลกและไถ่กู้โลกไว้บนบ่าของท่าน”

เด็กคนนั้นคือพระเยซูคริสต์นั่นเอง

เหตุการณ์ครั้งนี้เปลี่ยนชีวิตของคริสโตเฟอร์ไปตลอดกาล ชื่อ “Christopher” มีความหมายว่า “ผู้แบกพระคริสต์” ตามธรรมประเพณีคริสตชนโบราณ โดยเฉพาะในหนังสือ Golden Legend เล่าว่า เดิมทีเขาเป็นนักรบผู้แข็งแกร่งชื่อ “เรโปรบัส” ผู้แสวงหากษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพื่อรับใช้

หลังจากได้พบพระคริสต์ผ่านเหตุการณ์อัศจรรย์ครั้งนั้น เขาจึงอุทิศชีวิตรับใช้พระเจ้า ประกาศความเชื่อ และในที่สุดก็พลีชีพเป็นมรณสักขีที่แคว้นไลเซีย ซึ่งอยู่ในประเทศ Turkey ปัจจุบัน

นักบุญคริสโตเฟอร์ได้รับการยกย่องให้เป็นองค์อุปถัมภ์ของผู้เดินทาง คนขับรถ ชาวเรือ นักบิน และทุกคนที่ต้องเผชิญอันตรายระหว่างการเดินทาง หลายศตวรรษที่ผ่านมา คริสตชนทั่วโลกนิยมพกเหรียญหรือรูปของท่านเพื่อขอการคุ้มครองระหว่างการเดินทาง

เรื่องราวของท่านสอนเราอย่างงดงามว่า การรับใช้ผู้อื่น โดยเฉพาะผู้ที่อ่อนแอและต้องการความช่วยเหลือ ก็คือการรับใช้พระคริสต์เอง ดังที่พระเยซูตรัสไว้ในพระวรสารว่า “สิ่งที่ท่านทำต่อพี่น้องผู้ต่ำต้อยที่สุด ท่านก็ทำต่อเรา”

นักบุญคริสโตเฟอร์เตือนใจเราว่า เมื่อเราแบกพระคริสต์ไว้ในหัวใจ ผ่านการภาวนา ศีลศักดิ์สิทธิ์ และความรักเมตตาต่อผู้อื่น แม้ภาระชีวิตจะหนักเพียงใด พระหรรษทานของพระองค์ก็จะช่วยให้เราก้าวต่อไปได้เสมอ

สัปดาห์ที่ 12 เทศกาลธรรมดา (21 มิถุนายน 69)

 

สัปดาห์ที่ 12 เทศกาลธรรมดา (21 มิถุนายน 69)

พระวรสาร: มัทธิว 10:26-33
คุณพ่อ Clarence Devadass

จากประสบการณ์ของเราเอง เรารู้ดีว่าความกลัวมีผลทำให้หัวใจของมนุษย์อ่อนแรงและเป็นอัมพาตได้ เมื่อความกลัวเข้าครอบงำเรา มันทำให้มุมมองของเราแคบลง

เราจะหมกมุ่นอยู่กับผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้น ภัยพิบัติที่จินตนาการไปเอง และคำถามมากมายว่า “ถ้าเกิดว่า...” ความกลัวสามารถพรากสันติสุขไปจากเรา ขโมยความยินดีของเรา และแม้กระทั่งทำให้ความไว้วางใจในพระเจ้าของเราอ่อนแอลง

หลายคนคงรู้จักประสบการณ์นี้ดี เราภาวนา แต่การภาวนาของเรามักมาพร้อมกับความกังวล เราบอกพระเจ้าว่าเราไว้วางใจพระองค์ แต่ลึก ๆ แล้ว เรายังอยากมีหลักประกันบางอย่าง เผื่อไว้ก่อน

เรามอบความกังวลของเราไว้กับพระเจ้า แต่ไม่นานเราก็กลับไปหยิบมันขึ้นมาอีก ในใจลึก ๆ เราอยากได้ความแน่นอนก่อนที่เราจะยอมไว้วางใจอย่างแท้จริง

และนี่เองคือสภาพความเป็นมนุษย์ที่พระเยซูเจ้าตรัสกับเราในพระวรสารวันนี้ พระองค์ตรัสกับบรรดาศิษย์ถึงสองครั้งว่า “อย่ากลัวเลย”

ถ้อยคำเหล่านี้ไม่ได้ถูกพูดขึ้นในสถานการณ์ที่สะดวกสบาย พระเยซูเจ้ากำลังเตรียมบรรดาศิษย์สำหรับพันธกิจ และพระองค์ทรงรู้ดีว่าการติดตามพระองค์ไม่ใช่เรื่องง่าย

ในช่วงแรกเริ่มของคริสตศาสนา การประกาศตัวว่าเป็นผู้ติดตามพระเยซูเจ้า อาจเท่ากับการลงนามในใบมรณบัตรของตนเอง คริสตชนต้องเผชิญกับการถูกปฏิเสธ การเบียดเบียน การจองจำ และแม้กระทั่งการเป็นมรณสักขี

แต่พระเยซูเจ้ากลับตรัสว่า “อย่ากลัวเลย”

สังเกตว่าพระเยซูเจ้าไม่ได้ตรัสว่า “ไม่มีอะไรต้องกลัว” พระองค์ไม่ได้สัญญาว่าชีวิตจะปราศจากความทุกข์ การถูกปฏิเสธ หรือความยากลำบาก แต่พระองค์ประทานสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า นั่นคือความมั่นใจว่าพระเจ้าทรงอยู่กับพวกเขา และความรักเอาใจใส่ของพระเจ้าทรงยิ่งใหญ่กว่าภัยคุกคามใด ๆ ที่พวกเขาอาจต้องเผชิญ

พวกเราส่วนใหญ่ไม่ได้ใช้ชีวิตภายใต้การถูกเบียดเบียนเพราะความเชื่อ แต่เราก็มีความกลัวในรูปแบบอื่น บางคนกลัวความเจ็บป่วย บางคนกลัวความล้มเหลว บางคนกลัวการสูญเสียคนที่รัก สูญเสียงาน หรือเผชิญกับอนาคตที่ไม่แน่นอน

มีคนที่กลัวการอยู่ลำพัง กลัวความแก่ชรา กลัวปัญหาทางการเงิน หรือแม้กระทั่งกลัวความมืดและสิ่งที่อธิบายไม่ได้

แต่บางที ความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือ “ความกลัวต่อสิ่งที่ยังไม่รู้”

เราไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เราไม่รู้ว่ามีอะไรรออยู่ตรงมุมถัดไปของชีวิต เรามองไม่เห็นอนาคต และความไม่แน่นอนนั้นทำให้เราวิตกกังวล

แต่พระเยซูเจ้าทรงเชื้อเชิญให้เรามองข้ามความกลัว และหันไปจดจ่อกับความรักและการทรงดูแลของพระเจ้าแทน

พระองค์ทรงชี้ไปที่นกกระจอก นกตัวเล็ก ๆ ที่แทบไม่มีค่าในตลาด แต่ไม่มีสักตัวเดียวที่จะตกลงสู่พื้นดินโดยที่พระบิดาไม่ทรงทราบ

จากนั้นพระเยซูเจ้าตรัสสิ่งที่น่าอัศจรรย์ว่า “พวกท่านมีค่ามากกว่านกกระจอกหลายตัว”

ลองคิดถึงเรื่องนี้สักครู่ พระเจ้าผู้ทรงสร้างจักรวาล ทรงรู้จักคุณเป็นการส่วนตัว พระองค์ทรงรู้ถึงการต่อสู้ภายใน ความกังวล ความผิดหวัง และความกลัวของคุณ

พระองค์ทรงรู้ถึงทุกหยดน้ำตาที่คุณเคยร้องไห้ และทุกภาระที่คุณแบกไว้ ไม่มีสิ่งใดหลุดพ้นจากสายพระเนตรของพระองค์

ยิ่งกว่านั้น พระเยซูเจ้ายังทรงเตือนเราว่า แม้แต่เส้นผมบนศีรษะของเรา พระองค์ก็ทรงนับไว้หมดแล้ว นี่ไม่ใช่เพียงภาษาสละสลวยเชิงกวีเท่านั้น แต่เป็นภาพที่ทรงพลังถึงความรักและความเอาใจใส่อย่างลึกซึ้งของพระเจ้า หากพระเจ้าทรงรู้จักเราอย่างสมบูรณ์เช่นนี้ เหตุใดเราจึงยังใช้ชีวิตราวกับว่าเราเป็นคนที่ถูกลืม?

ความเชื่อไม่ได้หมายความว่าเราจะมีคำตอบสำหรับทุกเรื่อง ความเชื่อไม่ได้ทำให้ความไม่แน่นอนหายไป ความเชื่อหมายถึงการไว้วางใจว่า แม้เราไม่สามารถมองเห็นถนนข้างหน้า แต่พระเจ้าทรงมองเห็น

ความเชื่อคือการเชื่อว่าความรักของพระองค์ยิ่งใหญ่กว่าความกลัวของเรา และแผนการของพระองค์ยิ่งใหญ่กว่าความเข้าใจของเรา

วันนี้ พระเยซูเจ้าทรงย้ำพระวาจากับเราแต่ละคนอีกครั้งว่า “อย่ากลัวเลย”

อย่ากลัวอนาคต อย่ากลัวสิ่งที่คุณควบคุมไม่ได้ อย่ากลัวสิ่งที่ยังไม่รู้

แต่จงมอบความไว้วางใจของคุณไว้กับพระองค์ ผู้ทรงรู้จักคุณ ทรงรักคุณ และทรงเฝ้าดูแลคุณ พระเจ้าผู้ทรงดูแลนกกระจอกทุกตัว ย่อมทรงดูแลคุณด้วยเช่นกัน

และถ้าคุณมีค่ามากกว่านกกระจอกนับร้อยตัว คุณก็สามารถเผชิญกับวันพรุ่งนี้ได้อย่างมั่นใจ เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณจะไม่มีวันต้องเผชิญมันเพียงลำพัง

 

สมโภชวันอาทิตย์ที่ 11 เทศกาลธรรมดา (14 มิถุนายน 2026)

 

สมโภชวันอาทิตย์ที่ 11 เทศกาลธรรมดา (14 มิถุนายน 2026)
พระวรสาร: มัทธิว 9:36-10:8
โดย คุณพ่อแคลเรนซ์ เดวาดาสส์

หลายคนคงเคยมีประสบการณ์หัดขับรถกับครูสอนขับ ครูนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบ ใจเย็น และพร้อมจะเหยียบเบรกเสริมทันทีถ้ามีอะไรผิดพลาด ทุกครั้งที่เรียน เราจะได้ยินคำแนะนำเดิม ๆ อย่างมั่นคงว่า “ดูกระจกก่อน… ชะลอหน่อย… เปิดไฟเลี้ยวให้เร็วขึ้น… จับพวงมาลัยให้นิ่ง” เรารู้สึกอุ่นใจ เพราะมีใครบางคนคอยช่วยควบคุมสถานการณ์อยู่ข้างเราเสมอ

แต่แล้วก็มาถึงวันที่ผู้เรียนทุกคนต้องเผชิญ วันที่ครูสอนขับลงจากรถ ไม่มีใครนั่งข้าง ๆ อีกแล้ว ไม่มีเบรกเสริม ไม่มีเสียงคอยบอก มีเพียงตัวเรา พวงมาลัย และถนนข้างหน้า

ในช่วงเวลานั้น เรามักรู้สึกสองอย่างพร้อมกัน คือ ความกลัวและอิสรภาพ กลัว เพราะไม่มีตาข่ายรองรับอีกต่อไป แต่ก็เป็นอิสระ เพราะมีคนเชื่อมั่นในตัวเรามากพอที่จะถอยออกมา เราไม่ได้เป็นเพียงผู้เรียนอีกต่อไป แต่กำลังได้รับความไว้วางใจ เรากำลังถูกส่งออกไป

พระวรสารวันนี้ก็คล้ายกับช่วงเวลานั้นสำหรับบรรดาศิษย์ของพระเยซูเจ้า

พระวรสารบอกเราว่า ศิษย์กลุ่มแรกได้รับการเรียกตั้งแต่ช่วงต้นของพันธกิจของพระเยซูเจ้า พวกเขาเป็นคนธรรมดา ทั้งชาวประมง คนเก็บภาษี และผู้แสวงหาความหมายของชีวิต เมื่อได้ยินคำเชิญของพระองค์ว่า “จงตามเรามา” พวกเขาก็ละทิ้งทุกสิ่งและเดินติดตามพระองค์

พระวรสารวันนี้แสดงให้เห็นอีกขั้นสำคัญหนึ่งในการเดินทางของพวกเขา นั่นคือ การเปลี่ยนจาก “ศิษย์” ไปเป็น “อัครสาวก”

นี่ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนชื่อเรียก แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงตัวตน จุดมุ่งหมาย และพันธกิจ

ศิษย์คือผู้ที่เรียนรู้ แต่อัครสาวกคือผู้ที่ถูกส่งออกไป การก้าวจากการเป็นศิษย์ไปสู่อัครสาวก คือการก้าวจากผู้รับไปสู่ผู้ให้ จากผู้ติดตามไปสู่ผู้ที่ได้รับความไว้วางใจ จากการนั่งเรียนแทบพระบาทของพระเยซูเจ้า ไปสู่การนำข่าวสารของพระองค์ออกไปสู่โลก

พระเยซูเจ้าไม่ได้เก็บพันธกิจไว้กับพระองค์เอง พระองค์ทรงแบ่งปัน ทรงมอบอำนาจ และทรงส่งศิษย์ออกไป ด้วยการกระทำเช่นนี้ พระองค์ทรงแสดงให้เห็นว่า ชีวิตคริสตชนไม่เคยเป็นเรื่องเฉพาะตัวหรืออยู่นิ่ง ๆ แต่ต้องเป็นชีวิตที่เคลื่อนไหว มองออกไปภายนอก และมีจิตตารมณ์แห่งการแพร่ธรรมเสมอ

พวกเราก็เริ่มต้นจากการเป็นศิษย์เช่นกัน เรานั่งแทบพระบาทของพระเยซูเจ้า ฟังพระวาจาและเรียนรู้หนทางของพระองค์ เราพยายามเลียนแบบความเมตตา ความอดทน และความรักของพระองค์ แต่การอบรมนี้ไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อความศักดิ์สิทธิ์ส่วนตัวหรือความสบายฝ่ายจิตเท่านั้น หากเป็นการเตรียมตัวเพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า คือการถูกส่งออกไปเป็นอัครสาวกในยุคและสถานที่ของเราเอง

พระเยซูเจ้าทรงส่งอัครสาวกทั้งสิบสองออกไป พร้อมมอบอำนาจให้รักษาโรค ขับไล่ปีศาจ และประกาศว่าพระอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ใกล้แล้ว แม้พวกเราอาจไม่ได้ทำอัศจรรย์เช่นนั้น แต่อำนาจที่พระองค์ทรงมอบให้เราก็ยังคงเป็นจริงไม่ต่างกัน

พระองค์ทรงส่งเราไปนำความหวังสู่ผู้สิ้นหวัง นำการให้อภัยสู่ผู้ที่บอบช้ำ นำความจริงสู่ความสับสน และนำความรักสู่ผู้ที่โดดเดี่ยว พระองค์ทรงมอบพันธกิจให้เราเอ่ยนามของพระองค์ แบ่งปันพระวรสาร และเป็นพยานถึงการประทับอยู่ของพระองค์ในชีวิตของเรา

สังเกตว่า พระเยซูเจ้าไม่ได้เสนอพันธกิจนี้เป็นเพียงคำแนะนำ แต่เป็นคำสั่ง “จงไป” “จงประกาศ” “จงรักษาเถิด” พระเยซูเจ้าองค์เดียวกันที่ทรงเรียกบรรดาศิษย์ ก็ทรงเรียกเราเช่นกัน พระองค์องค์เดียวกันที่ทรงส่งอัครสาวก ก็ทรงส่งเราออกไปด้วย พันธกิจจึงไม่ใช่สิ่งเลือกทำหรือไม่ทำได้ แต่เป็นหัวใจของการเป็นคริสตชน

ในโลกที่มักเลือกความเงียบแทนความจริง เลือกความสบายแทนการเสียสละ และเลือกความเป็นตัวของตัวเองแทนความเป็นหนึ่งเดียวกัน การเป็นอัครสาวกอาจดูน่ากลัว แต่พระเยซูเจ้าไม่เคยส่งเราไปตามลำพัง พระองค์ทรงประทานพระจิตเจ้าแก่เรา และทรงเสริมกำลังเราผ่านทางศีลมหาสนิท ทุกครั้งที่ร่วมพิธีบูชาขอบพระคุณ เราได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยพระกายและพระโลหิตของพระองค์ เพื่อให้เรากลายเป็นสิ่งที่เรารับ ศีลมหาสนิทไม่ใช่เพียงอาหารสำหรับจิตใจ แต่เป็นพลังสำหรับพันธกิจของเรา

ในอีกความหมายหนึ่ง เราทุกคนได้รับเรียกให้เป็น “รัศมีอวยพรศีล” ที่มีชีวิต เป็นผู้แบกพระคริสตเจ้าไว้ในชีวิตของเรา เช่นเดียวกับรัศมีอวยพรศีลที่ประคองและแสดงองค์พระคริสตเจ้าให้ผู้คนได้เคารพนมัสการ ชีวิตของเราก็ต้องเผยให้ผู้คนเห็นพระคริสตเจ้าด้วยเช่นกัน โดยผ่านคำพูด การกระทำ ความเมตตา และความซื่อสัตย์ของเรา เพื่อให้พระคริสตเจ้าปรากฏชัดในโลกนี้

เมื่อเรารำพึงถึงการที่บรรดาศิษย์กลายเป็นอัครสาวกในวันนี้ ขอให้เราถามตนเองว่า พระเยซูเจ้ากำลังส่งเราไปที่ใด ใครบ้างที่ต้องการถ้อยคำแห่งความหวังจากเรา เราจะนำพระคริสตเจ้าเข้าไปในครอบครัว ที่ทำงาน และชุมชนของเราได้อย่างไร

ขอให้คำตอบของเราคือ
“ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าอยู่นี่ โปรดส่งข้าพเจ้าไปเถิด”

พระคริสตวรกาย

 

ในปี ค.ศ. 1263 ที่เมืองโบลเซนา ประเทศอิตาลี พระสงฆ์ชาวเยอรมันนามว่า เปโตรแห่งกรุงปราก (Peter of Prague) กำลังเผชิญกับความสงสัยภายในใจเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องศีลมหาสนิท โดยเฉพาะเรื่องการประทับอยู่จริงของพระเยซูคริสตเจ้าในศีลมหาสนิท ว่าขนมปังและเหล้าองุ่นได้กลายเป็นพระกายและพระโลหิตของพระคริสตเจ้าอย่างแท้จริงหรือไม่

ระหว่างการเดินทางแสวงบุญไปยังกรุงโรม ท่านได้แวะพักที่เมืองโบลเซนา และถวายบูชามิสซาที่วัดนักบุญคริสตินา (Saint Christina) ขณะที่ท่านกล่าวถ้อยคำเสกศีลเหนือแผ่นปังศักดิ์สิทธิ์นั้น ได้เกิดเหตุอัศจรรย์ขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ แผ่นปังศักดิ์สิทธิ์เริ่มมีพระโลหิตไหลออกมาในมือของท่าน พระโลหิตหยดลงบนผ้าปูพระแท่น (Corporal) และบนพระแท่นบูชา

พระสงฆ์ผู้นั้นรู้สึกสะเทือนใจและเต็มไปด้วยความยำเกรงต่อพระเจ้า จึงหยุดพิธีมิสซาทันที จากนั้นได้นำแผ่นปังศักดิ์สิทธิ์และผ้าปูพระแท่นที่เปื้อนพระโลหิตห่อเก็บไว้อย่างระมัดระวัง แล้วรีบเดินทางไปยังเมืองออร์วีเอโต (Orvieto) ซึ่งเป็นสถานที่ประทับของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 4 ในเวลานั้น

ภายหลังการตรวจสอบอย่างละเอียดโดยพระศาสนจักร เหตุการณ์ดังกล่าวได้รับการรับรองว่าเป็นปาฏิหาริย์ศีลมหาสนิทที่แท้จริง เหตุอัศจรรย์ครั้งนี้ได้ช่วยเสริมสร้างความเชื่อของสัตบุรุษในเรื่องการแปรสภาพสารัตถะ (Transubstantiation) คือความเชื่อว่าขนมปังและเหล้าองุ่นได้เปลี่ยนเป็นพระกายและพระโลหิตของพระคริสตเจ้าอย่างแท้จริง แม้ว่าลักษณะภายนอกจะยังคงเหมือนเดิมก็ตาม

ปาฏิหาริย์ที่โบลเซนายังเป็นแรงบันดาลใจสำคัญให้สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 4 ทรงสถาปนาสมโภชพระกายและพระโลหิตของพระคริสตเจ้า (Corpus Christi) ให้เป็นวันฉลองสำหรับพระศาสนจักรสากลในปี ค.ศ. 1264 อีกทั้งยังทรงมอบหมายให้ Saint Thomas Aquinas แต่งบทภาวนาและบทเพลงสำหรับสมโภชสำคัญนี้ ซึ่งหลายบทได้รับการใช้ในพิธีกรรมของพระศาสนจักรมาจนถึงปัจจุบัน

ผ้าปูพระแท่นที่เปื้อนพระโลหิตจากเหตุอัศจรรย์ครั้งนั้นยังคงได้รับการเก็บรักษาและเคารพสักการะอยู่จนถึงทุกวันนี้ ณ Orvieto Cathedral โดยรอยพระโลหิตบางส่วนมีลักษณะที่ผู้ศรัทธาหลายคนมองเห็นคล้ายพระพักตร์ของพระคริสตเจ้า

เหตุการณ์นี้เป็นเครื่องเตือนใจอันทรงพลังสำหรับคริสตชนคาทอลิกว่า พระเยซูคริสตเจ้าทรงประทับอยู่ในศีลมหาสนิทอย่างแท้จริง ครบถ้วนทั้งพระกาย พระโลหิต พระวิญญาณ และพระเทวภาพ มิใช่เพียงสัญลักษณ์เท่านั้น แต่เป็นองค์พระคริสตเจ้าผู้ทรงมีชีวิตและประทับอยู่ท่ามกลางประชากรของพระองค์

“จงรับไปกินเถิด นี่คือกายของเรา” (มัทธิว 26:26)

 

บทเพลง Tantum Ergo Sacramentum เป็นบทสุดท้าย (2 บทสุดท้าย) ของบทเพลงยาวชื่อ Pange Lingua Gloriosi Corporis Mysterium ซึ่งแต่งโดย Saint Thomas Aquinas ตามพระบัญชาของ Pope Urban IV เพื่อใช้ในสมโภชพระกายและพระโลหิตของพระคริสตเจ้า (Corpus Christi)

นอกจาก Tantum Ergo แล้ว นักบุญโทมัสยังแต่งบทเพลงและบทภาวนาสำคัญเกี่ยวกับศีลมหาสนิทอีกหลายบท ได้แก่

1.       Pange Lingua Gloriosi Corporis Mysterium

o   บทเพลงสำหรับสมโภช Corpus Christi

o   สองบทสุดท้ายคือ Tantum Ergo

o   ใช้ในพิธีศีลมหาสนิทและการตั้งศีล

2.       Adoro Te Devote

o   "ข้าพเจ้าขอนมัสการพระองค์ด้วยใจศรัทธา"

o   เป็นบทภาวนาส่วนตัวที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับการประทับอยู่จริงของพระคริสตเจ้าในศีลมหาสนิท

3.       Lauda Sion Salvatorem

o   บทเพลงลำดับ (Sequence) สำหรับมิสซาสมโภช Corpus Christi

o   อธิบายเทววิทยาเรื่องศีลมหาสนิทอย่างละเอียด

4.       Sacris Solemniis

o   มีวรรคที่มีชื่อเสียงมากคือ
Panis Angelicus fit panis hominum
("ปังของเหล่าทูตสวรรค์กลายเป็นอาหารของมนุษย์")

5.       Verbum Supernum Prodiens

o   บทเพลงเกี่ยวกับพระคริสตเจ้าและศีลมหาสนิท

o   ส่วนท้ายมีบทที่รู้จักกันดีชื่อ O Salutaris Hostia

ดังนั้น เมื่อเราร้องหรือสวด

Tantum ergo Sacramentum
Veneremur cernui...

ในพิธีตั้งศีลมหาสนิทหรือศีลมหาสนิทอวยพร (Benediction of the Blessed Sacrament) เรากำลังใช้บทประพันธ์ของนักบุญโทมัส อไควนัสที่มีอายุกว่า 760 ปี และถือเป็นหนึ่งในบทเพลงศีลมหาสนิทที่งดงามที่สุดในประวัติศาสตร์พระศาสนจักร

น่าสนใจว่า แม้ปาฏิหาริย์ที่เมือง Bolsena จะเป็นแรงผลักดันสำคัญในการสถาปนาสมโภช Corpus Christi แต่บทเพลงของนักบุญโทมัสไม่ได้เน้นปาฏิหาริย์เป็นหลัก หากเน้นความเชื่อของพระศาสนจักรใน "การประทับอยู่จริง" (Real Presence) ของพระคริสตเจ้าในศีลมหาสนิท ซึ่งเป็นหัวใจของความเชื่อคาทอลิกมาตั้งแต่สมัยอัครสาวก.

หมายเหตุ

บทเพลง Tantum Ergo Sacramentum เป็นบทสุดท้าย (2 บทสุดท้าย) ของบทเพลงยาวชื่อ Pange Lingua Gloriosi Corporis Mysterium ซึ่งแต่งโดย Saint Thomas Aquinas ตามพระบัญชาของ Pope Urban IV เพื่อใช้ในสมโภชพระกายและพระโลหิตของพระคริสตเจ้า (Corpus Christi)

นอกจาก Tantum Ergo แล้ว นักบุญโทมัสยังแต่งบทเพลงและบทภาวนาสำคัญเกี่ยวกับศีลมหาสนิทอีกหลายบท ได้แก่

1.       Pange Lingua Gloriosi Corporis Mysterium

o   บทเพลงสำหรับสมโภช Corpus Christi

o   สองบทสุดท้ายคือ Tantum Ergo

o   ใช้ในพิธีศีลมหาสนิทและการตั้งศีล

2.       Adoro Te Devote

o   "ข้าพเจ้าขอนมัสการพระองค์ด้วยใจศรัทธา"

o   เป็นบทภาวนาส่วนตัวที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับการประทับอยู่จริงของพระคริสตเจ้าในศีลมหาสนิท

3.       Lauda Sion Salvatorem

o   บทเพลงลำดับ (Sequence) สำหรับมิสซาสมโภช Corpus Christi

o   อธิบายเทววิทยาเรื่องศีลมหาสนิทอย่างละเอียด

4.       Sacris Solemniis

o   มีวรรคที่มีชื่อเสียงมากคือ
Panis Angelicus fit panis hominum
("ปังของเหล่าทูตสวรรค์กลายเป็นอาหารของมนุษย์")

5.       Verbum Supernum Prodiens

o   บทเพลงเกี่ยวกับพระคริสตเจ้าและศีลมหาสนิท

o   ส่วนท้ายมีบทที่รู้จักกันดีชื่อ O Salutaris Hostia

ดังนั้น เมื่อเราร้องหรือสวด

Tantum ergo Sacramentum
Veneremur cernui...

ในพิธีตั้งศีลมหาสนิทหรือศีลมหาสนิทอวยพร (Benediction of the Blessed Sacrament) เรากำลังใช้บทประพันธ์ของนักบุญโทมัส อไควนัสที่มีอายุกว่า 760 ปี และถือเป็นหนึ่งในบทเพลงศีลมหาสนิทที่งดงามที่สุดในประวัติศาสตร์พระศาสนจักร

น่าสนใจว่า แม้ปาฏิหาริย์ที่เมือง Bolsena จะเป็นแรงผลักดันสำคัญในการสถาปนาสมโภช Corpus Christi แต่บทเพลงของนักบุญโทมัสไม่ได้เน้นปาฏิหาริย์เป็นหลัก หากเน้นความเชื่อของพระศาสนจักรใน "การประทับอยู่จริง" (Real Presence) ของพระคริสตเจ้าในศีลมหาสนิท ซึ่งเป็นหัวใจของความเชื่อคาทอลิกมาตั้งแต่สมัยอัครสาวก.

 

สมโภชพระกายและพระโลหิตพระคริสตเจ้า (7 มิถุนายน 2026)

 

สมโภชพระกายและพระโลหิตพระคริสตเจ้า (7 มิถุนายน 2026)
พระวรสาร: ยอห์น 6:51-58
โดย คุณพ่อ Clarence Devadass

สมโภชพระกายและพระโลหิตพระคริสตเจ้าที่เราเฉลิมฉลองในวันนี้ พาเรากลับไปสู่หัวใจสำคัญของความเชื่อคริสตชน นั่นคือ พระเยซูเจ้ามิได้ประทานเพียงสัญลักษณ์ หรือเพียงแนวคิดบางอย่างแก่เรา แต่พระองค์ประทาน “พระองค์เอง” อย่างแท้จริง ในพระวรสารยอห์น บทที่ 6 พระองค์ตรัสอย่างชัดเจนว่า “ปังที่เราจะให้นั้น คือเนื้อของเรา เพื่อโลกจะมีชีวิต” คำพูดนี้เผยให้เห็นถึงพระเจ้าผู้ทรงปรารถนาจะหล่อเลี้ยงชีวิตของเราจากภายใน ทรงประทานกำลังแก่จิตใจที่อ่อนล้า และเติมเต็มความเปราะบางของมนุษย์ด้วยชีวิตของพระองค์เอง

ศีลมหาสนิทคืออาหารฝ่ายจิตที่ช่วยค้ำจุนเราในเวลาที่ความเชื่ออ่อนแรง เมื่อหน้าที่ความรับผิดชอบถาโถมเข้ามา เมื่อการภาวนาดูแห้งแล้งไร้ความรู้สึก ศีลมหาสนิทคือการประทับอยู่ของพระเจ้าที่ช่วยทำให้เรามั่นคงท่ามกลางความสับสน และปลอบโยนเราในยามทุกข์ใจ การรับศีลมหาสนิทจึงหมายถึงการเปิดชีวิตของเราให้ชีวิตของพระคริสตเจ้าไหลเข้ามา ให้พลังของพระองค์กลายเป็นพลังของเรา และให้สันติของพระองค์กลายเป็นสันติในใจเรา

อย่างไรก็ตาม ของประทานอันยิ่งใหญ่นี้ก็มาพร้อมกับคำท้าทายเช่นกัน เพราะเป็นไปได้ที่เราจะเข้าหาศีลมหาสนิทเพียงเพราะความเคยชิน จนความศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นเรื่องธรรมดา เราอาจร่วมพิธีมิสซาโดยไม่ได้เปลี่ยนแปลงชีวิต รับศีลมหาสนิทแต่ไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสตเจ้าอย่างแท้จริง คุกเข่าต่อหน้าพระแท่น แต่ลุกขึ้นโดยไม่ได้มีความรักเพิ่มขึ้นเลย พระเยซูเจ้าไม่ได้ทรงเชื้อเชิญเราเข้าสู่ “กิจวัตร” แต่ทรงเชื้อเชิญเราเข้าสู่ “ความสัมพันธ์” ศีลมหาสนิทจึงควรปลุกความกระหายฝ่ายจิตในใจเรา ทำให้เรากลับมาหาพระเจ้าด้วยความโหยหา ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความพิศวงและความรัก ไม่ใช่ด้วยหัวใจที่ทำทุกอย่างแบบอัตโนมัติ

หากเราได้รับพระกายของพระคริสตเจ้าอย่างแท้จริง ชีวิตของเราก็ควรเริ่มมีลักษณะเหมือนพระองค์มากขึ้น พระเยซูเจ้าตรัสว่า “ผู้ที่กินเราจะมีชีวิตเพราะเรา” ศีลมหาสนิทจึงไม่ใช่เพียงอาหารหล่อเลี้ยงจิตใจ แต่เป็นพลังที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของเรา พระองค์ทรงเปลี่ยนวิธีพูด วิธีตัดสินใจ วิธีปฏิบัติต่อผู้อื่น และความรักเมตตาของเรา ศีลมหาสนิทผลักดันเราให้ออกไปหาผู้ที่ถูกลืม ผู้ที่บอบช้ำ และผู้ที่กำลังแบกภาระหนัก ช่วยให้เราตัดสินผู้อื่นน้อยลง อดทนมากขึ้น และกล้าที่จะรักมากขึ้น

คริสตชนในยุคแรกเข้าใจดีว่า การรับศีลมหาสนิทหมายถึงการกลายเป็น “พระกายของพระคริสตเจ้า” ในโลกนี้ และเราทุกคนก็ได้รับการเรียกเช่นเดียวกัน ความเชื่อของเราต้องไม่หยุดอยู่เพียงที่พระแท่น แต่ต้องไหลออกไปสู่บ้าน ที่ทำงาน โรงเรียน และชุมชน ศีลมหาสนิทจึงไม่ใช่เพียงศรัทธาส่วนตัว แต่เป็นพันธกิจสาธารณะที่ส่งเราออกไปเป็นพยานถึงพระคริสตเจ้า

เพราะเหตุนี้ เราจึงกล่าวได้ว่า “ชีวิตของเราคือมอนสตรังซ์ที่มีชีวิต” มอนสตรังซ์คือภาชนะที่ใช้ประดิษฐานศีลมหาสนิทให้ผู้คนได้มองเห็น แต่หลังจากจบพิธีมิสซาแล้ว เราเองคือผู้ที่นำพระคริสตเจ้าออกไปสู่โลก การกระทำของเราทำให้ผู้คนเห็นการประทับอยู่ของพระองค์ ความเมตตาของเรากลายเป็นแสงสว่างของพระองค์ การให้อภัยของเรากลายเป็นพระเมตตาของพระองค์ หลายคนอาจไม่เคยเข้าวัดหรืออ่านพระคัมภีร์เลย แต่พวกเขาจะรู้จักพระคริสตเจ้าผ่านวิถีชีวิตของเรา โลกกำลังอ่านพระวรสารผ่านการเป็นพยานของคริสตชนแต่ละคน การรับศีลมหาสนิทจึงเหมือนกับการพูดว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอให้ชีวิตของข้าพเจ้าเผยให้ผู้อื่นเห็นพระองค์ ขอให้ผู้คนได้สัมผัสความรักของพระองค์ผ่านทางชีวิตของข้าพเจ้า”

ในสมโภชพระกายและพระโลหิตพระคริสตเจ้านี้ พระศาสนจักรเชื้อเชิญเราให้ค้นพบคุณค่าของศีลมหาสนิทอีกครั้ง ในฐานะอาหารที่หล่อเลี้ยงความเชื่อ เป็นการพบพระเจ้าที่ช่วยไม่ให้การนมัสการของเรากลายเป็นเพียงพิธีภายนอก และเป็นพันธกิจที่ส่งเราออกไปเป็นผู้นำพระคริสตเจ้าไปสู่โลก ขอให้ทุกครั้งที่เรารับศีลมหาสนิท เราจะยิ่งดำดิ่งเข้าสู่ความล้ำลึกแห่งความรักของพระเจ้า และกลายเป็นภาชนะที่นำชีวิตและความรักของพระองค์ไปสู่ผู้คนรอบข้าง

QUEENSHIP HAS ITS PRIVILEGES

 

QUEENSHIP HAS ITS PRIVILEGES
“ความเป็นราชินีย่อมมีสิทธิพิเศษของตน”

แม้ว่าในพันธสัญญาเดิมจะมีตัวอย่างมากมายเกี่ยวกับ “ราชินีพระมารดา” แต่หากเราจะมองหาตัวอย่างเชิงสัญลักษณ์เพียงหนึ่งเดียวจากพันธสัญญาเดิม ที่แสดงให้เห็นภาพที่สมบูรณ์ที่สุดเกี่ยวกับศักดิ์ศรี อำนาจ และสิทธิพิเศษของพระนางมารีย์ในฐานะราชินีแห่งสวรรค์และแผ่นดินโลก ตัวอย่างที่ดีที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องของกษัตริย์ต่างศาสนาพร้อมกับมเหสีชาวยิวของพระองค์ คือ “พระนางเอสเธอร์” ให้เราพิจารณาเรื่องราวอันคุ้นเคยแต่ลึกซึ้งนี้จากพันธสัญญาเดิม

หนังสือเอสเธอร์เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ชาวอิสราเอลถูกเนรเทศไปยังบาบิโลน โดยเฉพาะในรัชสมัยของกษัตริย์อาหสุเอรัสแห่งเปอร์เซีย กษัตริย์เปอร์เซียทรงปฏิบัติต่อชาวยิวอย่างอ่อนโยน ทำให้ชาวยิวจำนวนมากได้รับความโปรดปรานในอาณาจักร เอสเธอร์คือแบบอย่างสูงสุดของความโปรดปรานนี้ พระคัมภีร์กล่าวว่า กษัตริย์อาหสุเอรัส “ทรงรักเอสเธอร์มากกว่าหญิงทั้งปวง และนางได้รับพระกรุณาและความโปรดปรานเหนือสาวพรหมจารีทั้งหมด จนพระองค์ทรงสวมมงกุฎราชินีบนศีรษะของนาง” (เอสเธอร์ 2:17) กษัตริย์มีนางสนมจำนวนมากตามธรรมเนียมในสมัยนั้น แต่ความงดงามและคุณธรรมของเอสเธอร์ทำให้พระองค์พอพระทัยเป็นพิเศษ จึงทรงยกนางขึ้นเป็นราชินีผู้เป็นที่รักที่สุด

หลังจากเอสเธอร์ได้รับการแต่งตั้งเป็นราชินีไม่นาน กษัตริย์อาหสุเอรัสก็ทรงเลื่อนตำแหน่งชายคนหนึ่งชื่อฮามานให้เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งอาณาจักร ฮามานมีความเกลียดชังชาวยิวอย่างรุนแรง และตั้งใจจะกำจัดพวกเขาให้หมดสิ้นจากอาณาจักร เขาหลอกกษัตริย์โดยกล่าวหาว่าชาวยิวเป็นพวกกบฏและกำลังวางแผนก่อการแข็งเมือง ผลก็คือมีพระราชกฤษฎีกาออกมาว่า ชาวยิวทุกคนในอาณาจักรจะต้องถูกประหารชีวิต

เมื่อโมรเดคัย ลุงของเอสเธอร์ผู้เลี้ยงดูนางหลังจากบิดามารดาเสียชีวิต ได้แจ้งข่าวเรื่องพระราชกฤษฎีกานี้แก่พระนางเอสเธอร์ พร้อมทั้งวอนขอให้นางช่วยทูลวิงวอนต่อกษัตริย์ เอสเธอร์จึงต้องเผชิญกับภาวะลำบากใจ นางกล่าวว่า

“ทุกจังหวัดในอาณาจักรของกษัตริย์ต่างรู้ดีว่า หากชายหรือหญิงคนใดเข้าไปเฝ้ากษัตริย์ในลานชั้นในโดยไม่ได้รับพระบัญชา ก็มีเพียงกฎหมายเดียว คือจะต้องถูกประหารชีวิต เว้นแต่กษัตริย์จะทรงยื่นคทาทองคำให้ผู้นั้นจึงจะมีชีวิตอยู่ และข้าพเจ้าก็ไม่ได้ถูกเรียกเข้าเฝ้ามานานแล้ว” (4:11)

หลังจากการภาวนาและการถือศีลอด รวมทั้งขอให้ชาวยิวทั้งหมดในบริเวณนั้นร่วมภาวนาและอดอาหารเพื่อเธอ เอสเธอร์ก็สวมฉลองพระองค์แห่งราชินีและเข้าเฝ้ากษัตริย์ เมื่อนางเดินเข้าสู่พระราชวังและท้องพระโรงด้วยความหวาดกลัวและตัวสั่น กษัตริย์ก็ “ตรัสปลอบโยนนางด้วยถ้อยคำอ่อนโยน และตรัสว่า ‘เอสเธอร์เอ๋ย เป็นอะไรไปหรือ? เราเป็นพี่น้องของเจ้า จงกล้าหาญเถิด เจ้าจะไม่ตาย เพราะกฎหมายนี้ใช้กับประชาชนทั่วไปเท่านั้น เข้ามาใกล้เถิด’” (15:8–10)

จากนั้นเอสเธอร์ได้เปิดเผยแผนการชั่วร้ายของฮามาน และกษัตริย์ก็ทรงยกเลิกพระราชกฤษฎีกาแห่งความตาย อีกทั้งยังทรงสั่งประหารฮามานเพราะการทรยศของเขา

เมื่อประมาณเก้าสิบปีก่อน พระสังฆราชเฟรเดอริก ยุสตุส คน็อคท์ ได้อธิบายถึงภาพเปรียบเทียบอันทรงพลังระหว่างเอสเธอร์กับพระนางมารีย์ไว้ว่า

“เอสเธอร์เป็นภาพต้นแบบของพระนางพรหมจารีมารีย์ผู้ทรงได้รับพระพรอย่างยิ่ง เอสเธอร์ได้รับการยกขึ้นจากฐานะต่ำต้อยให้เป็นราชินีเพราะความงดงามของนาง ส่วนพระนางมารีย์ได้รับการยกขึ้นเพราะความงดงามแห่งดวงใจที่บริสุทธิ์และสุภาพถ่อมตน ให้เป็นพระมารดาของพระผู้ไถ่ และภายหลังเป็นราชินีแห่งสวรรค์ เอสเธอร์เพียงผู้เดียวได้รับการยกเว้นจากกฎหมายอันเข้มงวดของกษัตริย์ พระนางมารีย์เพียงผู้เดียวได้รับการยกเว้นจากคำสาปแห่งบาปกำเนิด เอสเธอร์สวมอาภรณ์อันรุ่งโรจน์เข้าเฝ้ากษัตริย์ ทูลวิงวอนเพื่อประชากรของตน และได้รับการสดับฟัง ส่วนพระนางมารีย์ ราชินีแห่งสวรรค์ ผู้ทรงเปล่งประกายด้วยคุณธรรมและบุญกุศล ก็เสด็จเข้าสู่เบื้องพระบัลลังก์ของพระเจ้าเพื่อวอนขอแทนประชากรของพระองค์”

การที่เอสเธอร์ได้รับการยกเว้นจากกฎหมายแห่งความตายนั้น มีรากฐานอยู่ในศักดิ์ศรีแห่งความเป็นราชินีของนาง และประชากรอิสราเอลก็ได้รับอิสรภาพนั้นผ่านการวิงวอนของเธอ ช่างเป็นภาพที่งดงามของพระราชินีและพระมารดาผู้ได้รับพระพรของเรา ผ่านทางการวอนขอของพระนาง โทษแห่งความตายที่ตกมาถึงมนุษย์ทุกคนเพราะบาปของอาดัมและเอวา ก็ถูกขจัดออกไป และเราสามารถมีส่วนในอิสรภาพแห่งการเป็นบุตรผู้มีศักดิ์ศรีดุจราชวงศ์อย่างแท้จริง